Donderdag met 4 man naar Ouddorp  (tussen de Zeeuwse bolussen en de Zeeuwse krokussen) gefietst om daar op het terras onszelf tegoed te doen aan Ouddorpse bolussen. Niels was er ook bij dus ik heb hem geadviseerd om daar eens in de bakkerij rond te neuzen en het recept te vragen voor de bolussen zodat ik elke keer niet zo ver hoef te fietsen. Het weer was geweldig maar de wind stond iets anders dan voorspeld dus hadden we de laatste 50 km de wind tegen. Het was mijn eerst lange rit van 150 km (was nog niet verder gekomen dan 80 km) dus de kop is er weer af.

Vrijdagavond een korte spinningsessie gegeven in de St.Jan vanwege de Rabobank/Ziekenhuisploeg die in juni de Alpe D’huzes gaan fietsen. Zij hadden een  ploegenvoorstelling en er werd een korte uiteenzetting gegeven over hun doel. Het was toch wel leuk om er bij te mogen zijn, al was het alleen maar vanwege het teambuildingsgevoel.

Zaterdagmiddag hebben we met 9 man het winterrondje gefietst. Omdat ik `s morgens al les had gegeven op de sportschool, wist ik dat het koud was buiten dus had ik me ook goed aangekleed(winterschoenen, winterhandschoenen, windstopper etc). Er stond een gure wind dus ik steek het maar op het koude weer dat het voor mij een moeizame rit was. Na 71 km zaten we weer binnen bij Donkenhof waar nog meer te koukleumen zaten.

Zondag stond de eerste clubrit van het seizoen op het progamma, 82 km naar Zevenbergen. Ondanks het feit dat de klok vooruit was gezet en we dus een uur korter konden slapen, waren we nog met 25 man. Blijkbaar zijn er nog steeds mensen die moeite hebben met het fenomeen “zomertijd” want bij de B- rijders had A.B. de klok een uur teruggezet dus toen zij stond te wachten bij vertrek (haar tijd 9.30u) op haar clubgenoten, kwamen die al terug van de rit en was het 11.30u.

Er werd bij ons  beschaafd gereden en ik moet constateren dat een weekje Marokko Jan v.O. goed gedaan heeft en bij Kees v.d.B. vraag ik me af of hij naast zijn afvalshakes nog andere shakes  gebruikt. Laatste stuk kwam ik op kop met Kees U. en mede door de gunstige wind, was dat comfortabel fietsen.

Meeste gehoorde woord tijdens de rit: gat

Dit woord heb ik voor alle zekerheid opgezocht in het woordenboek en daar staan meerdere betekenissen voor: opening, achterste, zitvlak. Misschien om misverstanden in de toekomst te vermijden , kunnen we beter bij slecht wegdek  “gat in de weg” roepen zodat iedereen weet waar hij op moet letten.

Na de rit op het terras gezeten waar Twan, tijdens het invullen van de presentielijst, constateerde dat Ko helemaal niet meegefietst had terwijl hij toch op het terras zat.

Vandaag, zondagochtend, met 9 man het winterrondje gereden en de opkomst was duidelijk een stuk lager dan vorige week (24 man).

Het begon onderweg te sneeuwen (we kwamen zelfs nog een strooiwagen tegen) en mijn sokken en schoenen waren binnen no  time doorweekt. Ik twijfelde na 15 km nog en bedacht wel  10 keer dat ik beter terug kon draaien, de kortste weg naar huis, maar uiteindelijk toch maar voor het  “lijden” gekozen en de  gehele rit meegefietst.

Onderweg kwamen we een hardloper  in een korte broek tegen ( is ook een manier om af te zien).

Eenmaal terug in Wouw, had ik geen gevoel meer in mijn handen en voeten. Ik was blij dat Fons het slot van de fietsenstalling al open had gedaan want dat had ik zelf niet meer gekund.

Gelukkig had ik voor de rit een droog shirt in de fietsenstalling weggelegd, al had ik beter ook droge sokken kunnen meenemen.

Ik mistte Kees v.d.B. ( die zo verstandig was geweest om thuis te blijven) om mijn voeten op te warmen maar Twan heeft ondertussen wel bewezen dat hij die discipline al aardig onder de knie heeft, dus dat scheelde weer een slok op een borrel en gaf mij enige (tijdelijke) verlichting in het kou/pijnproces.

Eenmaal thuis hééél lang onder de douche gestaan en daarna tintelden mijn voeten voor de rest van de dag.

In navolging van Jac ook een klein quizvraagje voor de kenners:  aan het einde van ons fietsrondje kwam ik dit “gebouw” tegen.

Waar is deze  foto genomen?

Afgelopen maanden nog wel op de zondagochtenden gefietst en ik kan wel constateren, dat vanwege de wisselende groepsbezetting , de motivatie per zondag varieerde. Waren we vorige week zondag met die stormachtige wind nog maar met 8 fietsers, vandaag stonden er ineens 24 bij de start.

Het meest interessante onderdeel vind ik dan altijd nog wel, de overdenkingen en evaluaties na de rit bij Donkenhof. Het mag gezegd worden dat we weer klaar zijn voor het nieuwe fietsseizoen: de verhalen over gemaakte kilometers  gedurende de afgelopen week  (door een aantal Molenrijders) vlogen me weer om de oren en het onderwerp lijnen en diëten kwam veelvuldig aan bod.  Kees v.d.B. heeft het `m weer geflikt, hij is op 2 weken tijd 10 kg afgevallen. Hij moet er nog 8 kwijt dus dat is nog zo`n 1 ½ week.  Sommigen hebben zo hun eigen manier om langzaam wat kilootjes kwijt te raken ( er wordt wel onderscheid gemaakt in “door de week” en ”in het weekend” ) maar vanmorgen heb ik  de gouden tip gehoord: als je “netjes“ leeft, dan hoef je ook niet af te vallen. Nu valt er over te discussiëren wat je onder netjes leven verstaat en dat ga ik hier niet verder uitdiepen maar ieder kan daar zijn eigen invulling aan geven.

De ochtend kort samengevat denk ik dat de meesten weer gemotiveerd zijn om aan het nieuwe fietsseizoen op de weg te beginnen.

De badkamer (deel 2)

Omdat iedereen zo oprecht heeft meegeleefd met de verbouwing van onze badkamer, nog een korte update zodat we dit onderwerp kunnen afsluiten en achter ons kunnen laten.

Eind januari zou de badkamer opnieuw worden aangepakt vanwege de scheuren die spontaan in onze pas gestuukte muren waren ontstaan.

Het was even slikken toen alles weer gedemonteerd werd en de stukadoor kwam om de muren af te hakken. De klus zou 8 dagen duren maar na 3 dagen, lag de stukadoor al 3 dagen achter op schema: eerst kwam hij niet opdagen, daarna kwam hij wel maar “later” en vervolgens werd hij (echt) ziek dus lag het werk weer stil.  In ieder geval, na 3 weken was de klus geklaard, Toon heeft de aannemer geholpen met het monteren van  de kast en wastafel  en  dan ben je ineens ook weer alles snel vergeten.  Ik ben nog blijer met het resultaat dan de 1^e keer en ik vind de badkamer nog mooier geworden dan na die 1^e ronde.  Gouden tip van mij : wil je optimaal genieten van een verbouwing en het resultaat er van, bouw het op, breek het onmiddellijk af en bouw het nog een keer op.

De  waterstralen die uit de douche  komen, zijn  echt geweldig, daar kan geen beauty- of healthresourt tegenop .  Enfin, mochten jullie ooit je badkamer gaan verbouwen en tijdelijk niet kunnen douchen, onze (douche)deur staat open voor jullie.

Het voorjaar was qua weer  bikkelen geblazen voor zo`n koukleum als ik : eerst de sneeuwperiode moeten doorstaan en toen het eindelijk  “voorjaar “ werd, hebben we veel regenbuien op ons dak gehad.  Je hoogte- en dieptepunten blijven je altijd het langste bij en de dieptepunten waren dan met name de rit op Koninginnedag  en Hemelvaartsdag. Wat op 30 april een leuk fietsuitje  (op bolusbezoek bij Frans  J. op de camping) had moeten worden, resulteerde in een zware beproeving vanwege de regen en de kou.  Als ik er nu op terugkijk dan moet ik waarschijnlijk in  een vlaag van verstandsverbijstering hebben gehandeld, toen ik de rest van mijn medefietsers lichtelijk onder druk zette  om toch nog de Zeelandbrug over te gaan i.p.v. de kortste weg naar huis te nemen.

Op Hemelvaartsdag zijn we naar Eersel gefietst, ik zie ons daar nog klappertandend zitten in dat café: schoenen uit, natte sokken op de ouderwetse potkachel.

Dit soort fietsdagen heeft waarschijnlijk wel de basis gelegd voor onze fietsvakantie  in de Pyreneeën. Daar hebben we qua weer alles meegemaakt en met name die koude, natte dagen zijn me weer het meest bijgebleven.  Het is een vakantie geweest waar we het nog steeds regelmatig over hebben: mooie omgeving, aardige mensen . Het zijn altijd de meest zorgeloze dagen van het jaar voor me, de enige zorg die je dan misschien zou hebben is dan toch weer of we geen regen zullen krijgen.

Het voornemen was om dit najaar een nieuwe racefiets te kopen, mits ik de 100.000km op mijn teller zou vol maken.  Ik ben op 96.197 km (dit jaar op de racefiets 12.000km gefietst) blijven steken dus heb ik de nieuwe fiets nog even uitgesteld . Daarvoor in de plaats mocht ik van Toon wel een nieuwe badkamer uitzoeken .

Voor het eerst in mijn fietscarrière kwam ik dit jaar in aanmerking voor deelname aan het clubkampioenschap. Natuurlijk is het van belang dat je zo`n prijs verdient maar in de huidige wedstrijdconstructie was het ook van belang, dat het je gegund werd. De “echte” kampioen wordt begin januari bekend gemaakt, wordt vervolgd.

De afgelopen maand is er weinig gefietst vanwege de sneeuw. Laatste  zondag  van november nog een keer gefietst met de “weggroep” en toen was het stervenskoud (wat ook te zien was gezien de geringe opkomst). Na 2 km hoorde ik een stemmetje in mijn hoofd die zei dat ik beter kon terugdraaien, richting huis, warme kachel! Dan is er altijd nog een andere stem in mijn hoofd (en die is zeer overheersend)  die zegt dat ik niet moet zeuren en moet  door rijden.

Gelukkig zijn er in deze koude periode altijd nog de spinninglessen binnen, ik geef nu sinds enige maanden les aan een groep die de Alp DuZes gaat doen en dat is  heel leuk om te begeleiden.

De plannen voor volgend jaar zijn al gemaakt, nu eerst nog (help mij)  de winter door.

Bij deze wens ik iedereen een goed en gezond 2011 toe.

Badkamer

Dit jaar hebben we in huis de badkamer gerenoveerd en alhoewel ik dit verslag kort en bondig wilde houden , zou ik makkelijk 2 kantjes kunnen vullen met het wel en wee van de badkamer. In ieder geval was het mijn idee om deze keer eens de klus te laten doen, niet door Toon maar door een aannemersbedrijfje.  Toen er werd gezegd dat het 2 weken zou gaan duren vielen wij “bijkant” van onze stoel  van verbazing maar als we op dat moment  hadden geweten wat we nu weten, dan hadden we naast onze stoel gelegen.   In ieder geval ging het mis vanaf het tijdstip dat de stukadoor in huis kwam: eerst kwam hij al later dan gepland, toen  kwam hij maar na 2 muren bleek het spul op te zijn wat op de muren moest (levertijd een paar extra dagen) , daarna moest de stukadoor naar sinterklaas met zijn kinderen en toen sinterklaas al lang naar Spanje was, moest hij (de stukadoor) nog ergens anders een klusje afmaken. In ieder geval heeft hij de klus  bij ons netjes afgemaakt, maar vervolgens  was de installateur van alle elektra etc net op vakantie (Toon had dat allemaal makkelijk zelf gekund maar ja, we hadden de klus uit handen gegeven). In ieder geval na 5 weken was de badkamer zo goed als klaar maar toen ontstonden er  spontaan scheuren in onze (dure) Marokkaans gestuukte muren. Achteraf blijkt dat de fabriek het verkeerde hechtmiddel heeft geleverd dus moet alles weer gedemonteerd,  moeten  de muren worden afgehakt en opnieuw gestuukt.  Omdat de stukadoor het héél druk heeft en ik er  nog niet toe ben  om hem opnieuw in huis te hebben, is deze 2^e ronde gepland voor begin januari. De stukadoor  zei dat hij hoopt het werk  in 1 week af te hebben, ik hoop het ook.

Terug naar af.

Deze week werden vooraf de 10 kanshebbers per mail bekend gemaakt en het verbaasde me niet dat ik daar bij stond maar wat me wel verbaasde is dat Toon ook tot de kandidaten behoorde.

Nu zaten er bij de kanshebbers zeker 4 mensen die heel goed tijd kunnen rijden, maar het feit dat iedere kandidaat meerdere mensen aan zich gekoppeld kreeg, zorgde er voor dat zelfs de grootste kanshebbers daardoor kansloos werden.

Vanuit Donkenhof werd we “en masse” naar de Ouwerveldeweg geloodst waar de tijdrit gereden zou worden: een rondje links om en een rondje rechts om.

Ik kreeg Jan en Jac.v.R. in mijn groepje en als ik zelf had mogen kiezen, dan had ik ook deze mannen gekozen: Jan vanwege het feit dat ik dit jaar al veel met hem gefietst heb (wij zijn dus echt op elkaar ingespeeld) en Jac, omdat hij in het verleden reeds meerdere malen bewezen heeft ten allen tijde de rust te kunnen bewaren, ook in panieksituaties. Daarbij was het ook belangrijk dat deze mannen naar mij zouden luisteren want tenslotte wil niet elke man gecommandeerd worden door een vrouw. Om niets aan het toeval over te laten, heb ik ze, mocht ik kampioen worden, 2 bladen bier beloofd.

In overleg werd besloten om het eerste rondje een gemiddelde van 30 op te geven en dat ging voor mijn gevoel goed. Heb Jan en Jac op kop laten rijden (zodat ik ze later ook weer de schuld kan geven als we het slecht gedaan hebben) . Omdat Jan  anders toch een beetje ingetoomd moet worden soms, besloot ik om het 2^e rondje het gemiddelde te verhogen naar 31.

Nog voor ons vertrek bleek dat Mark (die ook kanshebber WAS) net na de 2^e start een lekke band kreeg. Normaal word je dan gediskwalificeerd maar de Molenrijders staan bekend om hun sociaal zijn, daarom Mark heeft een 2^e kans gekregen.

Het 2^e rondje kreeg ik via mijn vrouwelijke intuïtie door, dat we net iets te langzaam gingen dus heb ik de mannen aangespoord iets te versnellen. Al met al heb ik er een goed gevoel aan over gehouden, nu is het nog een paar maanden wachten op de uitslag. Toon staat overigens nog voor een groot dilemma: hij wil heel graag de ATB tocht op de Pin meerijden maar hij mag nu geen ritten meer missen dus ik hoop dat hij voor die tocht kiest, dat zou dan weer een concurrent minder zijn.

Voor het bestuur heb ik nog wel een verzoek: de kampioenstrui graag in maatje XXS laten maken .

Na de tijdritten zijn we met heel de groep doorgefietst richting Kalmthout. Het enige incident wat zich onderweg nog  voor deed, was dat Kees U. zijn bidon verloor en niet eens moeite deed om terug te draaien en hem op te halen. Volgens Toontje was Kees toch al van plan een nieuwe fiets te kopen. Na de rit nog geëvalueerd op het terras , waarschijnlijk één van de laatste keren dat we  buiten op het terras hebben gezeten (voor dit jaar dan).

Gaat Kees ( meervoudig clubkampioen) het weer waarmaken?

Laatste terrasdag?

Zelf vind ik het  de leukste rit van het jaar, het heeft niets met fietssnelheid of lange afstanden te maken maar het draagt enorm bij aan het “groepsgevoel” en het lachgehalte tijdens  deze verrassingsrit ligt altijd aanzienlijk hoger dan bij een gewone clubrit.

Om 9.00u stonden er 36 fietsers aan de start en er werden meteen 6 mensen aangewezen die elk een groep van 6 man moesten samenstellen. Cees de K. gebruikte nog een duur woord : homogeen maar ik weet niet of iedereen dit begrepen heeft.

Kees v. G. koos de 5 mensen die het dichtst bij hem stonden en dat waren Frans R., Toontje, Toon R. (met hun zat ik vorig jaar ook in het groepje en daar hebben wij toen  niet onverdienstelijk gepresteerd) en Ine. We kregen een foto van een garagedeur en dat was onze eerste bestemming. Gelukkig herkenden wij daarin meteen de bunker van Ko dus binnen no time stonden wij bij Ko in de schuur. Daar lag een boomstam en die moest d.m.v. een handduozaag zo snel mogelijk worden doorgezaagd. Dat is natuurlijk ook een manier om zogenaamd voor het clubbelang zitting te nemen in het organiserend comité en dan gewoon al je hout kort laten zagen door een stel competitieve Molenrijders, waarvan  de meesten een waas voor hun ogen krijgen als het om tijd gaat.  Misschien moet ik ook maar eens in dat comité gaan zitten, wij hebben volgend jaar nog wat buitenschilderwerk te doen en het gazon moet ook hoognodig omgespit. In ieder geval, hebben Kees en Frans die boomstam snel doorgezaagd, hun samenwerking verliep goed, dit alles onder het wakende oog van Ko want tenslotte moet het hout later weer bij hem in de kachel. Wij hebben nog even staan kijken bij de volgende groep van Jac.v.R maar al snel hadden  wij in de gaten dat wij van hun,  op het onderdeel zagen, geen concurrentie moesten verwachten.

Vanuit Kruisland werden we doorgestuurd naar het bedrijf van Frans J. in Roosendaal. Daar moest een vrachtwagen(tje) door 2 mensen vooruit getrokken worden en daarna door 2 andere mensen weer naar achter getrokken. Ik heb mij spontaan aangeboden als chauffeur, niet vanwege mijn rijkwaliteiten maar wel vanwege mijn gewicht, want elke kilo te veel  telt. Toon heeft mij nog even een versnelde cursus chauffeuren gegeven, uitgelegd waar het stuur zat alleen had hij er wel bij moeten zeggen dat ik mijn voet niet op de rem hoefde te houden.

Toontje en Frans R. begonnen met trekken en het was knap lastig om de auto op gang te krijgen. Kees en Toon hebben wel een razendsnelle wissel met de tuigjes  gemaakt alleen ook voor hen was het even moeilijk opstarten omdat de wagen ondertussen in een kuiltje stond . In ieder geval hebben wij het daar voor mijn gevoel niet slecht gedaan. Voor ons was de groep van Niels M. maar die hadden Rob in de groep en van zo`n zwaargewicht kan volgend mij niemand het winnen. Gaston is bij hun achter het stuur gaan zitten, niet vanwege zijn vedergewicht maar omdat hij de meeste rijervaring heeft.

(Vermeldenswaardig bij deze locatie is dat er bij Frans een blote vrouwenkalender op kantoor hing en dat Gaston meteen ging kijken wanneer hij jarig was).

Na dit onderdeel werden we  richting Steenbergen gestuurd om bij Jean Pierre het volgend onderdeel af te werken. We moesten met 4 man op 4 persoonsskilatten een  klein parcoursje afleggen, uiteraard is de draai (bocht) maken het moeilijkst. Toon ging voorop (altijd de man met de meeste leiderskwaliteiten op kop zetten) daarna Frans, ik en Ine. Kees en Toontje zouden ons vanaf de zijlijn instrueren en in de praktijk kwam het er op neer dat er steeds links, rechts werd geroepen. Dat onderdeel hebben wij als 1 na snelste afgelegd.

Vanuit Steenbergen werden we weer naar Donkenhof gestuurd, het eindstation. Daar moesten steeds 2 fietsers binnen 4 minuten een klein parcours afleggen met  zoveel mogelijk volle bidons. Die bidons moesten door de andere teamleden worden gevuld en bij terugkomst ook weer worden leeggemaakt. Het team dat het meeste water in de teil had, was uiteraard winnaar van dit onderdeel. Hier zag je heel duidelijk dat teamwerk nog belangrijker was dan snelheid en bij ons was de teil zo vol dat ze hem met 2 man moesten dragen.

Daarna was het wachten op de prijsuitreiking die niet lang op zich liet wachten. Net zoals vorig jaar zijn wij weer 2^e geworden (ik begin nu te begrijpen hoe Zoetemelk zich al die jaren heeft gevoeld). De groep van Niels M. is 1^e geworden maar als je bedenkt dat het deze keer niet om kennis ging maar om domme kracht dan vind ik eigenlijk dat wij het met al die lichtgewichten nog het beste gedaan hebben. De 1^e prijs was een taart, geschonken door Niels en die is door Rob vakkundig in 40 stukken gesneden zodat iedereen een stukje had. De doos is daarna door één persoon schoongelikt en ik ga nu niet uit de school klappen en zeggen  door wie en  wat dat weer voor opmerkingen met zich meebracht.

Al met al een geweldig leuke ochtend gehad, complimenten aan het organiserend comité dat zij er weer in geslaagd zijn een leuk evenement in elkaar te zetten en ik hoop dat Ko nog vaak aan ons gaat denken als hij weer een blok hout in de kachel gooit. 

Jan probeert te redden wat er te redden valt (kansloze actie uiteraard).

Frans voelt zich sterk en denkt: met 1 hand trekken is voldoende.

Toontje denkt: wat gaat het zwaar.

Geslaagd voor rijbewijs B

 Marleen, staat hij nog op de handrem?

Mark weet dat als je af wil vallen, je ook veel water moet drinken.

Een geo’lied team

 Geen tijd voor een terrasje, vite, vite, vite.

 Proost!

Dorstig weer

Wachten op de uitslag.

Vanwege het mooie weer deze week toch nog behoorlijk wat kilometers weggetrapt ( ruim 500km) en dat betekende ook dat deze week de grens van 10.000 km voor dit jaar  (op de racefiets) werd overschreden.

Donderdag met Toontje en Twan naar Brielle gefietst, mooie route. Bij Nieuw-Beijerland zijn we met het pontje overgegaan. Ik had me al verheugd op een lange “bootreis” maar het kwam er op neer dat we eigenlijk alleen maar een grote sloot over moesten, die hadden we met een grote aanloop misschien ook wel zo kunnen nemen.

Zaterdagochtend eerst met Toon samen gefietst. Dat betekende wel om de 5 km stoppen omdat hij er de laatste weken  een soort levenswerk van gemaakt had om zijn kilometerteller op de millimeter af nauwkeurig af te stellen voor de Javadotocht en blijkbaar viel er nog steeds wat te verbeteren. `s Middags met de groep verder gefietst, geweldig fietsweer en daar moet je dan ook van profiteren.

Zondag, tegen alle principes van Toon in, vroeg uit bed om rond 6.45u te vertrekken richting Essen Hoek waar de jaarlijks Javadotocht weer gereden werd. Het is de bedoeling dat je vooraf een gemiddelde opgeeft  en dat behoor je dan gedurende heel de rit (78 km en 300 meter) aan te houden, gebruik van een kilometerteller is toegestaan. Onderweg staan er 3 controleposten dus het is belangrijk om de juiste snelheid aan te houden. Toon had vooraf al hele schema`s gemaakt met tussentijden, enfin niets werd aan het toeval overgelaten. De Molenrijders A vertrokken met 16 man (opgegeven gemiddelde van 32 km/u) en de B`s waren met 11 man (gem. 29 km/u). Sommige mensen dachten er slim aan te doen om met de A`s mee te rijden maar achteraf zou blijken dat dit geen verstandige keuze was.

Toon en Jac.v.M waren zoals elk jaar de voorrijders bij de B`s en Ger B. werd gebombardeerd tot persoon die de tussentijden moest waarnemen en doorgeven. De keuze was op hem gevallen, omdat als achteraf zou blijken dat we het niet goed gedaan hadden, hij de juiste persoon was om de schuld te krijgen. Hij paste precies in het profiel van “zondebok”  en nu ik terugdenk aan heel het gebeuren: hij is ook ruimschoots voor de prijsuitreiking vertrokken (voelde de bui al hangen).

We hebben de rit in een vlak tempo gefietst, het leek wel een beetje op een bingo : om de minuut werden er getallen (tijden) afgeroepen. Ik kan wel stellen dat er heel wat rekenwerk is verricht door Toon, Jac en Ger dus als ze einde dit jaar voor de club nog een paar mensen nodig hebben om de kas te tellen: ik weet er 3.

Bij aankomst zaten we er volgens de berekening van GER 12 seconden in totaal naast. We wisten al meteen dat we voor de Molenrijders A waren geëindigd want die hadden een valpartij gehad en waren ook nog eens verkeerd gereden (normaal gezien is een goede voorbereiding het halve werk). Zij zaten al aan tafel en waren bezig hun frustratie weg te eten met hele stapels boterhammen en weg te spoelen met grote Trappisten. Om een lang verhaal kort temaken: de A`s zijn 11^e geworden (net niet laatst) met een verschil van 54 seconden en wij zijn 7^e (geluksgetal) geworden met een verschil van 33 sec.

Ondanks de “goede “ voorbereiding is het ons niet gelukt om bij de eerste 3 te eindigen. Ik denk dat het ook een beetje kwam doordat er te veel mensen steeds verschillende tijden/getallen riepen, uit ervaring weet ik dat er maar 1 kapitein op een schip kan zijn. Misschien moeten we de tactiek voor volgend jaar herzien en vertrouwen op iemand haar vrouwelijke intuïtie.

Overdaad (16 man) schaadt

De tactiek wordt uitgelegd

De tactiek

Toon hoort dat Ger de tijd gaat bijhouden

Het verschil met de A’s: betere eindklassering, minder bier op tafel.

Buiten het woon-werkverkeer, alleen op zaterdag en zondag gefietst. Mijn vrije (donder)dag heb ik gebruikt om iets te doen aan mijn sociale netwerk (per mail) . Af en toe is zo`n regendag dan toch best handig maar 1 per kwartaal, daar heb ik dan wel genoeg aan.

23 augustus 2010

Pech onderweg deel 3 (bloed, zweet en tranen).

De (werk)week begon maandag met een enorme regenbui. Toon die weer aan zijn 1^e werkdag begon en dus de auto meenam, sprak mij bij vertrek nog de bemoedigende woorden toe: “vanmiddag wordt het droog”, alsof ik daar `s morgens iets aan had toen ik naar het werk fietste.

Gelukkig was het op mijn vrije (donder)dag beter weer dus kon de geplande rit doorgaan. Met 5 man vertrokken waarvan er 2 voortijdig afhaakten omdat ze nog moesten pakken voor hun vakantie. Met Jac v.R. en Toontje hebben we de route zak van Zuid-Beveland gefietst. Bij Borsele moesten  we nog wel, met fiets en al, van de talud af  klunen omdat Toontje even de weg kwijt was. Er stond een puist met wind en het kwam mij wel goed uit, dat we op de terugweg Kees v.G. tegenkwamen, zodat die nog wat kopwerk kon verrichten. Totaal 173 km gereden en volgens mij zaten er zeker 200 hoogtemeters bij.

Zaterdag stonden er 2 ritten in het gastenboek van de club: vlakke rit naar Oostvoorne  of een een dagje Ardennen. Dat was voor mij niet moeilijk kiezen maar blijkbaar hadden er weinig mensen animo want we waren met z`n 3en: Jac v.R., Twan en ik. Voor de zekerheid zijn we  maar om 6.00u vertrokken voor het geval er weer iemand zijn fietsschoenen zou vergeten en Jac terug zou moeten keren. Om 8.00 zaten we op de fiets en bij het eerste steile klimmetje naar de kerk, was ik meteen warm.

Soms zijn er echt van die dagen/weken dat ik me afvraag waarover ik aan het eind van de week zou moeten schrijven (zie vorige week) maar vandaag werd het verhaal me na 50 km al in  de schoot geworpen door Jac v.R. Normaal zou ik dit voor mezelf omschrijven als “geluksmomentje” maar uit piëteit voor Jac hou ik het op een betreurenswaardig incident.

Tijdens een klein beklimminkje heeft Twan de knuppel in het hoenderhok gegooid en is er explosief vandoor gegaan. Jac, die niet op tijd op deze accelerering reageerde (of hij reed minder sterk) moest in de achtervolging. Hij reed met zijn hoofd naar beneden (aerodynamisch?) en is tegen het achterwiel van Twan aangereden wat resulteerde in een fikse val van Jac. Ik zat er (uiteraard) achter en heb het voor mijn ogen zien  gebeuren (dat wordt weer een jaar slachtofferhulp). Hij had gelukkig niets gebroken maar wel veel schaafplekken, ontvellingen, bulten en bloeduitstortingen. Dan blijkt toch op zo`n moment dat ik geen professionele verslaggeefster/fotografe ben, want ik had er meteen “op moeten duiken” om  foto`s te maken. Ik was echter zo ontdaan en voelde (bijna) zelf de  pijn die Jac moest hebben. In ieder geval hebben Twan en ik hem zijn “ergste pijnmomentje “ gegund en daarna zijn we doorgereden om bij het bakkertje wat bij te komen van de schrik,  te ravitailleren en foto`s te maken. Echter het bakkertje was gesloten dus zijn we bij de buurman op het terras gaan zitten. Daar heb ik meteen medische bijstand voor Jac gevraagd en die kwam in de vorm van een fles Betadine en wat gaasjes. Toen de ergste schrik en pijn gezakt waren kwamen de grappen al weer. Twan begon: “dat zal hem voortaan wel afleren, mij uitdagen” of “ziede wel da ge in ne klim kunt vallen”. Bleek dat het ook een onveilige area was waar we zaten want bij de buurman hing een plaat op de gevel met : “La Val”.

Zo goed en kwaad als het kon, hebben Twan en ik Jac verzorgd, ontsmet en ingetaped want tenslotte waren wij er ook bij gebaat dat hij zijn weg weer kon vervolgen.

Die weg vervolgen duurde maar even want al gauw reed Jac lek en met zijn ontvelde, beschadigde vingertoppen heef hij zijn band zelf gewisseld (Twan had daar blijkbaar niet genoeg kracht voor).

Tot de volgende stop hebben zich geen vermeldenswaardige dingen voorgedaan behalve dan dat mijn richtingsgevoel het vandaag enorm liet afweten.

Na de 2^e stop reed Twan lek tijdens een beklimming. Ik ben doorgereden (kon tenslotte weinig positiefs bijdragen aan het wisselen van de band) om  Jac te  informeren. Samen zijn we weer afgedaald en Twan tegemoet gereden.

Bij de laatste beklimming deed Twan geen moeite meer want hij was toch al verzekerd van een podiumplek dus was de volgorde van aankomst: Jac, ik en daarna Twan.

Op de camping gedoucht (wat voor Jac ook een beproeving is geweest), gedronken en de warme  dag geëvalueerd. Ondanks de valpartij hebben we toch genoten en veel gelachen.

Totaal gereden km: 137

Hoogtemeters: 2100

Meest gehoorde zin: mijn gevoel zegt dat we hier naar rechts moeten.

Geconsumeerd door mij: 8 cola `s (light) en 8 stroopwafels

De schade (deel1)

De schade (deel 2)

Broederliefde

Florence Knightingale

 En weer pech

Om de bui een beetje te omzeilen zijn we via Kruiningen vertrokken en hebben het eerste stuk  de route gevolgd die we normaliter  rijden als we de Zeelandbrug overgaan.

Na een sanitaire stop bleek dat Jan zijn voorband ook lek was, had nog niet vaak lek gereden dit jaar vertelde hij en met zulke boute uitspraken vraag je natuurlijk om nog meer problemen. We hebben  koers gezet, richting Veere en tot daar verliep de rit voorspoedig. Eenmaal gearriveerd in het centrum van Veere, kwamen we terecht in een “sjeesrijdenspektakel” .  Het schijnt een typisch oud Zeeuws gebruik te zijn: zowel het paard als de sjees worden prachtig versierd, de boer en boerin in boerengoed op de kar en daar ook nog een paar kinderen bij in traditionele klederdracht. Het paard wordt gemend door de boer en de ring gestoken met een kleine lans, door de boerin. Blijkbaar heeft het “sjees-duo” dan 3 maal de kans een ring te steken. We zijn even blijven kijken naar dat spektakel en Jan was helemaal niet weg te branden bij de paarden. Even verderop zijn we op een terras gaan zitten en daar hebben we ons tegoed gedaan aan cola en bolussen (de 1 wat meer dan de ander).

Zo`n 500 meter na de bolusstop, bleek Jan een lekke achterband te hebben. Toon merkte op dat die achterband helemaal vol sneetjes zat en Jan bedacht daar ter plekke dat hij beter ooit toch wel eens een keer misschien op redelijk kort termijn t.z.t. als het uitkwam een nieuwe achterband zou kunnen leggen. Bij mij kwam op dat moment maar 1 woord op: METEEN.

Zo`n kilometer verder, na z`n 2 lekke band, reed Jan voor de 3^e keer lek en dan rij je volgens mij echt slecht! Voor straf moest hij daarom ter hoogte van de stormvloedkering op kop rijden alhoewel hij dit zelf waarschijnlijk als een beloning heeft ervaren. We hebben heel bewust het parcours aangepast op Jan zijn banden en hebben  een schelpenpaadje langs het water links van ons (of beter gezegd rechts van ons) laten liggen en zijn op de hoofdweg gebleven.

Via de Phillipsdam terug naar Wouw en bij thuiskomst stond er 189 km op de teller.

Zondag het eiland Tholen rond geweest met de club en het was maar een klein groepje: sommigen waren op vakantie en een ander (ik noem geen naam) had nergens een nieuwe buitenband kunnen kopen en koos er voor thuis blijven, ten einde het risico te verkleinen om lek te rijden.

Er stond een pittig windje dus het was even aanpoten toen Albert en ik op kop kwamen. Ik heb deze rit toch nog wat bijgeleerd: nooit van kop af gaan als de weg daarna iets omhoog loopt en je ook nog eens de bocht om moet waar je dan de wind frontaal tegen krijgt. Jij laat het tempo zakken omdat je achteraan aan moet sluiten en de voorsten gaan meteen doortrekken. Voordat je het weet ben je de aansluiting kwijt dus hier heb ik wel een goede les uit getrokken. Verder was het ontspannen koffierit, Toon heeft al rijdende nog een paar foto`s kunnen maken (voor op het nachtkastje) . Voor de statistiekcijfers: ondanks dat Jan er niet bij was, hadden we 2 lekke gevallen: Toontje en Peter, deze laatste kon nog net het terras bereiken.

Sjeesrijden

3 man aan het werk (2e lekke band)

Marktplaats.nl

Ik stond erbij en ik keek ernaar. (3e lekke band)

Neeltje Jans

Een brug te ver

En niemand om te helpen

Koffierit