Vertoonbaar.nl

Na de Pyreneenvakantie heb ik even in een dip gezeten, niet wat het fietsen betreft maar wel wat het schrijven betreft:  noem het luiheid, laksheid maar het was grotendeels gebrek aan inspiratie.

Enfin, nadat ik door enkele mensen er op aan was gesproken dat ik niets geschreven had de laatste weken , heb ik  besloten om de draad maar weer op te pakken.

Vorige week donderdag stond er een flinke puist met wind, dit waren we de laatste weken eigenlijk een beetje ontwend. Met Jan v.O. als (enige) fietspartner wist ik dat het geen ritje zou worden om de benen even los te fietsen.  In geval van nood (lees opgeblazen benen of geen adem meer) had ik altijd nog plan B voor handen d.w.z. gewoon bij Jan in het wiel gaan zitten. Ik wist van mezelf echter wel dat ik dan op sterven na dood moest zijn voordat ik Jan zijn achterwiel zou kiezen.

Nu blijkt Jan in het dagelijks leven ook bloeddonor te zijn en het kwam mij wel goed uit, dat hij 2 dagen voor onze trainingsrit bloed had gegeven, zodat hij wat  minder zuurstof in zijn bloed had.

Bij het viaduct in Wouw, wind tegen, had ik zelf ook wel het gevoel dat ik aan het zuurstof moest, maar gelukkig komt er na zo`n stukje omhoog, ook  een stukje omlaag en dan recupereer ik wel weer. We zijn via Zundert, Baarle Nassau, uiteindelijk in Chaam terecht gekomen en daar hebben we een koffiestop gehouden bij de bakker. Ik kan deze zaak bij iedereen aanbevelen die een keer die kant uitfietst, je kunt uit wel 100en koeken kiezen (ze hebben ook bolussen), en dan met een koffie of cola op het terras,  buiten dan wel binnen,  de benen even strekken.  Met een goedgevulde maag zijn we weer richting Wouw gefietst, de wind stond niet echt gunstig dus dat betekende dat we hem tegen hadden . Bij thuiskomst stond er 123 km op de teller, 29 gem. en ik heb de gehele route naast Jan gefietst ( behalve dan die 300 meter dat het fietspad in mijn ogen te smal was om naast elkaar te blijven rijden). `s Avonds voelde ik overigens wel dat ik me “bovenmatig” had ingespannen!

Deze week had ik nog enkele dagen vakantie en Toon zag de bui al hangen dus vóór aanvang van mijn vakantie, wist hij nog te melden dat hij niet elke dag ging fietsen!

Donderdag stond  op de agenda om naar de Ardennen te gaan en het blijkt maar weer dat veel mensen liever werken dan fietsen want we waren met z`n 3 en: Toon, Jac v.R. en ik.  Ik ben er achter dat Toon van alles uit de hoek zoekt om niet te hoeven fietsen en dat hij iets met schoenen heeft. Liet hij in de Pyreneeën zijn fietsschoenen de laatste dag nog in het hotel achter, nu bleek toen we net voorbij Stabroek waren, dat hij zijn fietsschoenen thuis had  laten staan (ik voelde op dat punt, de inspiratie om iets op mijn weblog te zetten, weer opborrelen) .  Op het moment dat hij daar achter kwam, had hij veel weg van de vertwijfelde Twan die op het perron achterbleef toen onze trein vertrok. Echter, waar Twan met zijn handen ontredderd omhoog stond, sloeg Toon ze voor zijn gezicht. Jac is onmiddellijk teruggedraaid ( en ik heb wijselijk mijn mond gehouden alhoewel er wel iets op het puntje van mijn  tong lag). Wel een geluk dat we nog niet gearriveerd waren in de Ardennen maar dat hadden we dan ook wel opgelost. Toon had dan met Jac zijn auto als volgwagen kunnen fungeren en   naar de bakker kunnen rijden om stokbrood in te slaan zodat Jac en ik ons alleen op het fietsen hadden kunnen concentreren (zoals we in de Pyreneeën gewend waren).

In ieder geval zaten we om 9.00u op de fiets, de weg was nog nat van de regen maar die zou al snel opdrogen. Ik merkte dat ik echt voordeel had van onze Pyreneeënvakantie  want bij het kerkje, 20% omhoog, ging ik redelijk goed omhoog terwijl ik normaal gezien altijd het gevoel heb dat ik moet kotsen. (Dit kan overigens ook komen door de hoeveelheid pannenkoeken die ik bij de start altijd naar binnen werk en die ik nu niet bij had).

De eerste 30 km verliepen probleemloos maar daarna kreeg ik tijdens een langere afdaling een “Schlec(ht)k”momentje want mijn ketting liep er af. Toon en Jac waren uiteraard al niet meer in beeld dus moest ik zelf proberen die ketting er weer op te krijgen. Omdat ik natuurlijk geen vuile handen wilde , heb ik mijn eten uit het broodzakje gehaald en het broodzakje (we hebben niet allemaal  chirurgenhandschoenen voor handen zoals Toontje) als handschoen gebruikt. Het lukte mij niet zo 1, 2, 3 om de ketting er op te krijgen en dan zie je maar weer dat het voordelen heeft om vrouw te zijn want even later stopte er een vriendelijke Walloniër die al aanbood om mij in zijn auto te vervoeren. Dat hoefde nu ook weer niet van mij( ik mankeerde tenslotte niets) en nadat ik naar mijn ketting wees, begreep hij wat het probleem was. Deze beste man had het euvel redelijk snel verholpen en ik heb hem “mille fois” bedankt maar hem geen hand meer gegeven want die (van hem)  zaten helemaal onder het smeer.  

Bij het bakkertje zijn we op het terras neergestreken en Jac wist meteen te melden dat we nu de taart met nog minder mensen (de 1^e keer waren we met 12en en de 2^e keer met 6en) hoefden te delen. Ik heb hem gezegd dat hij de volgende keer beter alleen kan gaan. Omdat de klanten bij de bakker op de stoep stonden aan te schuiven , was het “snel” afrekenen wel een probleem maar dat heb ik opgelost door de bakkersknecht achter de oven uit te trekken.

Bij het vervolgen van onze rit waanden we ons weer in de Pyreneeën want er liep her en der wat vee over straat. Bij 1 passage, hebben Toon en Jac mij nog gered van een lancering want de boer in kwestie had een touw over de weg gespannen, om zijn vee naar een andere wei te kunnen drijven en dat zou ik zelf niet op tijd gezien hebben.

`s Middags zijn we nog een keer bij de Italiaan gestopt, want ondanks de late start en mijn Schleckmoment, hadden we het tempo er redelijk goed in zitten en lagen we nog voor op het(virtuele) schema. Om 15.15u waren we terug op de camping, eerst de fietsen geladen, vervolgens  de douche in om daarna nog eens dubbel te checken of Toon zijn fietsschoenen wel in de auto had gelegd. Het mooiste moment van de dag is toch altijd wel weer het evalueren van de rit, het nagenieten op het terras (en het observeren van de andere campinggasten die ook op het terras zitten). We wilden toch de finish van de touretappe zien voordat we naar huis reden, vooral vanwege het feit dat we enige weken geleden zelf  de Tourmalet beklommen hebben (zij het dan met een ander publiek). De mist, de overdaad aan al dat fietspubliek  langs de kant, de strijd tussen Contador en Schleck, maakte wel dat het een mooie etappe was om naar te kijken. We hebben ook nog opgelet of we Jan v.O. (die tussen dat fietspubliek op de Tourmalet stond) niet hoorden (zien kon niet eens met die mist) maar we hebben hem niet kunnen traceren.

Tegen zessen zijn we richting huis gereden, geen file op de weg en het was rond 19.30u dat Jac die dag, voor de 3^e keer bij ons aanreed.

Tegenliggers 

Côte à côte

Beste medereizigers, dit keer geen sociologische reflectie zoals vorig jaar, want daartoe ontbreekt mij helaas de inspiratie, maar toch een terugblijk in een wat breder perspectief.

Het is gelukt  een paar klevende tweetrappers die normaal gesproken niet verder komen dan West-Brabant en Zeeland, en nou ja vooruit de Ardennen, om te toveren tot een groep globetrotters die in een voor hen vreemd medium als het openbaar vervoer zomaar een stuk Europa doorkruisten. Dat gebeurde weliswaar handje in handje achter meester Jac aan, maar al snel met een eigen uitstapinitiatief.

Zelden heb ik een wanhopiger blik gezien dan die van de met de armen in de lucht geheven Twan, die als het standbeeld Man zonder hart van Zadkine op het perron van Antwerpen gekluisterd stond, alleen met op de plaats van het ontbrekende hart de tekst: op een dag drink je geen bier meer, dan ben je dood.

Het mag een godswonder heten dat we toch tegelijk in Parijs onze nighttrain konden nemen, temeer daar de treinen een beetje verderop naar Toulon geannuleerd waren vanwege de overstromingen daar.

De supersteile eerste beklimminkjes brachten al enig zicht op de onderlinge krachtsverhoudingen en zo vocht iedereen van lieverlee zijn eigen persoonlijke duels uit. Jan Bellemans was, zeker toen Jac van Meer naar huis was, iedereen de baas en danste met de elegantie van een damhert dag-in-dag-uit naar boven. Twan en Toontje waren vrienden voor het leven, alhoewel Toontje een paar keer met de beste naar boven tripelde.

Kees van de Broek hing met de overmoed van een boerenfoxke wel een keer bij iedereen aan zijn broekspijpen, maar werd er even zo vaak weer afgeschopt. Onze Jan en ik tilden de verdeling van de erfenis naar een ander niveau, maar we zijn er nog steeds niet uit.

Gaston had af en toe zijn oprispingen en blijkt duidelijk een talent dat nog wat begeleiding nodig heeft. Ko zijn naam als plakker is gevestigd en daar komt hij van leven niet meer van af. Je kunt van Marleen niet zeggen dat het bergafwaarts met haar gaat, integendeel, maar zolang ze op dat rare  fietsje blijft rijden heeft ze buiten de Wouwbaan eigenlijk niks te zoeken. Haar man Toontje weet dat ook wel, maar staat uiteraard machteloos tegen zoveel vrouwelijke eigenwijsheid, vandaar dat ik hem met dit stukje probeer te helpen.

Wat Richard  te weinig heeft, heeft Frans Ros teveel, want die is de dag daarop weer naar de Alpen vertrokken, hoe fanatiek kun je zijn?

Of het met Anton goed of juist heel slecht gaat weet ik niet, want ik kan niet inschatten of zijn afdalingen correct ingeschatte risicoberekeningen of indirecte zelfmoordpogingen waren. En moet je hem, als het laatste het geval was, feliciteren of juist condoleren?

Laten we zeggen dat we het goed gehad hebben samen. Het eten was goed, de aanvoer van coke door onze huisdealer Jackske heeft nimmer gehaperd, alleen het gezeik over snurken mag wel wat minder, zeker als je weet dat de snurker zelf daar het meeste last van heeft, dit in tegenstelling tot de schetenlater.

We hebben lief en leed gedeeld in koude en warme dagen, onze gastheren de Pyreneeën zelf waren prachtig en Jac heeft ons daar met zijn andere verkeersgeleiders daar voortreffelijk doorheen geleid. 900 kilometer verder, 20 kilometer hoger en met spieren als staalkabels(?), kan ik niet anders dan met plezier terugkijken.

Bedankt voor jullie gast(el)vrijheid.

Toon

Donderdagavond was het goed vertoeven in het luxe hotel. We hadden gevraagd of we iets eerder konden dineren i.v.m. de wedstrijd Nederland – Kameroen maar vroeger dan 20.00u ging echt niet lukken. Wel hadden ze beloofd om alle gangen in een hoog tempo te serveren en we hebben dan ook in een half uur 5 gerechten er doorheen gejast. Tussendoor werd ook nog de wisselbeker uitgereikt aan Jac.v.R. omdat hij de die ochtend de juiste beslissing had genomen door de route iets in te korten. Daarna het dorp in om dat ene café te zoeken die  de juiste wedstrijd uitzond en ik vrees dat er 1 bareigenaar is geweest,  die een topomzet aan zijn neus voorbij zag gaan.

De volgende ochtend uitgebreid ontbeten en daarna de fiets weer op voor de laatste tocht. Het viel me wel op dat het opvallend stil was aan tafel of misschien was alles wat gezegd moest worden, al wel gezegd de afgelopen week. We zijn meteen aan een klim begonnen en als opwarmer was dat niet echt nodig want de temperatuur liep al aardig op. We zijn 2x de grens gepasseerd (Frankrijk - Spanje) en dan zie je meteen het verschil in wegen en vooral Jack B. heeft in Frankrijk de laatste 35 km nog een zwaar parcours moeten afleggen.

De laatste 2 klimmen waren zwaar (ondertussen was het al 42 graden ) maar ontzettend mooi: een magnifiek decor van een overmaat aan opvallend steil aangelegde wijngaarden, over smalle wegen met niet te onderschatten hellingspercentages en met vaak een schitterend uitzicht richting Middellandse zee. Richard is tijdens een steile afdaling gevallen en had serieuze schaafwonden maar gelukkig was hij nog niet op topsnelheid want anders had het slechter kunnen aflopen.

Met het oog op het coast to coast karakter van deze tocht zijn we uiteraard eerst,

 alvorens naar het hotel te gaan,  naar het strand gereden van Argelès-sur-Mer om daar een groepsfoto te maken aan de Middellandse zee. Jac had champagne geregeld en daar hebben we getoast op het behalen van ons doel: van de Atlantische Oceaan naar de Middellandse Zee fietsen.

Daarna richting  hotel, eerst de fietsen en de tassen geladen omdat Jack B. en Ko de volgende dag al vroeg met het busje richting Wouw zouden vertrekken. Gaston dacht dat hij bofte omdat hij zijn hotelkamer voor zich alleen had maar ten eerste geraakte hij met de sleutel niet eens binnen (Toon heeft hem van slapen op de gang gered).Tevens bleek dat hij niet eens een douche had op zijn kamer. `s Avonds tijdens  het eten, was het de laatste keer dat de wisselbeker. zou worden uitgereikt en Jac heeft 3 mensen genomineerd : Kees vanwege zijn nimmer aflatende inzet om als 1^e boven te komen (iedereen gebruikt hem als springplank en gaat over hem heen) en Jack B. vanwege zijn steun en toeverlaat de afgelopen week. Zelf heb ik de wisselbeker (getaped en niet meer waterdicht) mogen ontvangen met als motivatie: wie hem de 1^e dag heeft meegebracht, mag hem ook weer de laatste dag mee naar huis nemen. Vooral na het eten was er de ontlading van de afgelopen week (vrouwen worden meestal emotioneel en gaan huilen, mannen zetten het op een zuipen) . Emoties kun je uitschakelen dus ik heb niet gehuild, de mannen hebben wel veel gedronken.

Statistiekcijfers:

Totaal gereden km: 139

Totaal aantal hm: 2309

Meest gehoorde zin: Is er nog een “kouwe” cola Jackske?

Nabeschouwing:

We hebben een geweldige fietsweek achter de rug, zijn begonnen met regen en kou en zijn geëindigd met een temperatuur van 42 graden. De hotels varieerden van primitief tot luxe en dat maakte het ook afwisselend en interessant. De omgeving waarin we gefietst hebben, was vaak adembenemend. Als je zo 8 dagen fietst dan heb je werkelijk geen idee wat er eigenlijk ondertussen in de wereld allemaal gaande is (geen idee hoe het met de kabinetsformatie staat) en lijd je echt een zorgeloos bestaan.

Mijn dank gaat uit naar Jac.v.R. die het initiatief heeft genomen voor deze tocht en die heel de organisatie op zich heeft genomen. Jack B. is echt onze steun en toeverlaat geweest, hij stond er als hij er moest staan, zorgde voor lekkere koeken (en sigaretten voor Kees). Ik zal vanaf nu Jack altijd met koude cola`s blijven associëren .

Dank ook aan de hele groep, het aangename gezelschap, veel gelachen (en geboerd), er is geen onvertogen woord gevallen.

Mijn laatste dank gaat uit naar Frans J., die deze zware tocht moest afzeggen vanwege zijn knie en die ons elke dag gesupport heeft, te beginnen bij het uitzwaaien op het station, de reacties in ons gastenboek en de telefoontjes elke dag.

Totaal gereden km deze week: 931

Totaal aantal hm deze week: 22650

Blij, blijer, blijst

Daar zie ik “jetsers”

Champagne!!

Even uitwaaien

Doel bereikt

Stilleven

Met dank aan de sponsor

Koffers pakken en wegwezen

Vannacht bijna geen oog dicht gedaan vanwege het feit dat de muren erg dun waren en we een gigantische snurker in ons midden hebben. De voorlaatste dag van onze fietstocht is al weer aangebroken. Omdat we de laatste dagen steeds wat later in het hotel zijn (en dan valt het schrijven van een verslag met foto`s echt niet mee), is er vanmorgen bij het ontbijt unaniem besloten dat we vandaag de route wat zouden inkorten. Dit o.a. vanwege de vermoeidheid en het feit dat het Nederlands elftal vanavond moet spelen.

We zijn vertokken met een korte afdaling en daarna meteen een klim, altijd de ideale manier om op te warmen. Omdat het een “verkorte” rit was, zouden we het vakantiegevoel laten overheersen en een extra stop nemen. Het  kwam er in de praktijk op neer dat we de eerste 75 km wel 4x gestopt zijn (dit had ook met Jack B. te maken want elke keer als hij z`n busje aan de kant zette, vlogen we er allemaal als aasgieren op af), onderweg nog ergens een terrasje gepakt want we hadden tenslotte de tijd.

Na de middag was het even zoeken om de route weer goed op te pakken (we hebben tot 2x toe een steil beklimminkje van 20 % voor niks gedaan) en dan is het toch wel handig om de Garmin mannen er bij te hebben. Uiteindelijk kwamen we om 16.00u aan in het hotel en wat een luxe vergeleken met de laatste dagen. Dat primitieve in al die afgelegen gebieden heeft echt wel wat maar na zo`n dag dat je handen aan het stuur plakken en je benen vol smeer zitten, is het toch wel lekker om een keer luxe te zitten. Een groot bed, wel 1.80 breed wat Ko de uitspraak ontlokte: “kun je `s nachts ook nog eens een keer gaan dwarsliggen”.

Morgen gaan we naar het strand en daar verheugt met name Kees v.d.B. zich erg op, heel de week roept hij al dat hij als eerste wil boven komen maar dat is hem in de bergen nog nooit gelukt. Nu we naar zeeniveau gaan afdalen, stijgen zijn kansen. Als laatste wil ik nog vermelden dat het “boergehalte” het lachgehalte begint te overstijgen (en er wordt nog steeds heel wat afgelachen).

Staistiekcijfers

Totaal aantal km: 115

Totaal aantal hm: 1856

Meest gehoorde zinnen: Vive les Bleues en hij is voor jou Kees.

Oranje boven, Gaston mocht toch noch mee op de foto.

Het campinggevoel

Pauze nr 612

Hoe vettiger, hoe prettiger

Zogenaamd de route verkennen maar de benen moeten nodig omhoog.

Dit noemen ze nou een bruine arm halen.

Kees en Ko krabben zich achter hun oren nu Toontje zijn eerste rijles bij Gaston heeft (als`t ie

maar niet in z`n achteruit staat)

Bewaakte fietsenstalling

Vandaag 2 verslagen omdat we gisteren geen internetverbinding hadden.

De maandagavond is dus vrij dramatisch verlopen vanwege het gedoe met de kamer, die onder onze kont werd doorverhuurd. Jan heeft nog wat olie op het vuur gegooid bij de eigenaar door Vive la Blue te roepen en daarbij op zijn typische manier bulderend  te lachen. Tijdens het avondeten kregen we rendiervlees (gelukkig niet de poten want die hingen aan de muur) en dat vlees meurde zo erg dat een aantal mensen hun bord niet of maar half leeg aten. Daardoor was de eigenaar op zijn (korte) tenen getrapt omdat hij net er voor nog had zitten pochen dat hij zo goed kon koken en dit zag hij natuurlijk als een aanval op zijn kookkunst. Gaston heeft de boel weer rechtgebreid en heeft zijn Eddy Merckx pet aan de eigenaar gegeven. Hij heeft hem wijsgemaakt dat het om een originele pet ging. Och, zei Gaston, weet hij veel dat ik er thuis nog 5 in de kast heb liggen. Toen Toontje dan ook nog, wel of niet opzettelijk, de wisselbeker liet vallen, was het drama compleet.

Toch goed geslapen en `s morgens redelijk goed ontbeten, alhoewel de eigenaar nu zoiets had van: jullie gisteren je bord niet leeggegeten, dan vul ik nu de lege broodschalen niet meer aan. Dat hij ons niet meer uitzwaaide, verwonderde ons niet.

We zijn vanuit het hotel aan een klim van 7 km begonnen en waren daardoor meteen warm. In de afdaling zijn we Toontje kwijtgeraakt en dat zorgde voor wat oponthoud. De rit is eigenlijk heel de dag wat rommelig verlopen omdat er een verschil zat tussen de kaartjes en de GPS.   Bij de volgende klim bleek Gaston heel veel last te hebben van de cognacjes die hij de avond er voor had gedronken. De komende avonden drink ik alleen nog maar plat water, zei hij. Eenmaal boven op de volgende col, bleek dat de groep van Sean Kelly ook dezelfde beklimming als wij deden. Twan is met de blonde Louise naar boven geklommen en hij zei dat hij nog nooit zo gemakkelijk een col was opgereden. Zelf was ik in het wiel van Jan naar boven gereden want nu mijn versnellingsapparaat echt is gerepareerd, gaat het klimmen ineens een stuk beter. In de afdaling reed Gaston lek en toen wisten we al dat we nooit om 16.00u in het hotel zouden zijn, dat werd uiteindelijk 18.30u.

Voor we aan de volgende serieuze klim zouden beginnen (we waren ondertussen al in Spanje) zijn we neergestreken op een terras en daar hebben sommigen zich tegoed gedaan aan hamburgers en frites. De meest gehoorde zin op het terras was wel: hoe vettiger hoe prettiger.

De volgende klim was zo`n 21 km en in de afdaling zijn de eersten te ver doorgeknald en lieten we een stukje van het parcours links liggen. Ko, Gaston, Kees en Anton zijn rechtstreeks naar het hotel gereden maar de rest is toch teruggedraaid (5 km extra klimmen wind tegen) om daarna de route weer op te pakken. Het laatste stuk naar het “hotel” viel vies tegen, 4 km klimmen met stukken van 11% er bij en een weg waar echt stukken uit waren. Eenmaal boven waren we bij ons onderkomen, het leek wel het Himalayagebergte, een dorpje met 3 huizen. De gastheer (hij had overigens hetzelfde kapsel als zijn hond) en de gastvrouw waren werkelijk ontzettend vriendelijk. We moesten eerst nog wat geiten uit de slaapkamer jagen om er in te kunnen, alles was primitief maar dat heeft ook wel wat. We hebben heel lekker gegeten en tijdens het eten heeft Toontje de beker uitgereikt aan Kees vanwege het feit dat hij zich onderscheidt met het eten en omdat hij zo goed kan fietsen (volgens Ko heeft hij daar tot nu toe niets van gezien). De biervoorraad was zo op maar gelukkig had Jack B. nog in de bus liggen. Jac v.R. vertrouwde mij toe dat hij deze week nog nooit zoveel “wisselende” contacten heeft gehad, hij slaapt nu weer met 3 andere mannen op de kamer.

Dit “hotel” zou ik zeker iedereen aanraden maar de kans dat jullie er ooit komen is nihil want het ligt werkelijk in een godvergeten uithoek.

Statistiekcijfers

Totaal aantal km: 153

Totaal aantal hm: 3400

Meest gehoorde zijn: we motte terug

Dag 6

Vanmorgen na het ontbijt hebben we hartelijk afscheid genomen van onze gastheer en gastvrouw. Daarna meteen aan een afdaling begonnen en volgens mij was het toen nog zo`n 4 graden. De eerste 10 km bleef afdalen, langs  rotswanden, geen zon en meten wist ik weer hoe koud het kan zijn. Onderweg moesten we aan de kant, omdat er wel 600 paarden over de weg werden gejaagd, sommigen hadden zo`n klingelbel aan hun nek. Ik vroeg me af of dat voor zo`n beest niet vervelend is en Gaston zei: ik ga er voortaan op zondag ook één rond mijn nek doen, dan weet ons El dat ik er aan kom en kan ze alvast de frites gaan bakken..

De eerste beklimming was 21 km, de temperatuur begon aardig op te lopen maar ieder kon op zijn eigen tempo naar boven klimmen waar onze steun en toeverlaat Jack klaar stond met stokbrood en cola. We hebben het vakantiegevoel echt te pakken, geen zorgen (Jack zorgt tenslotte voor ons) alleen maar fietsen.

Bij de 2^e beklimming begon de hitte sommigen wel parten te spelen, Jan en zijn broer Toon hebben als de gebroeders Schlek kop over kop gereden en mijn Toon net voor de top ingehaald (waar Jan niet op gerekend had, was dat ik al boven was). Gaston dacht nog dat hij onderweg sneeuw zag liggen, maar dit bleek gewoon om witte beton te gaan.  Kees heeft het wel gehad met al die klimmen boven zijn macht, volgend jaar gaan we een zesdaagse in Zeeland doen. De allerlaatste 25 km zou afdalen zijn naar het hotel (althans dat dachten we) maar de laatste 5 km was toch weer klimmen, de wind werd sterker en Jan was weer helemaal in zijn element. Morgen  is het toch te hopen dat het hotel in een dal ligt.

Het avondeten was overdadig veel en tot Jan zijn blijdschap kwam er zelfs frites op tafel. Kees heeft de wisselbeker aan Jan B. gegeven omdat deze hem vandaag geduwd heeft op een berg. Gaston dacht nog dat hij hem zou krijgen omdat hij zich sociaal had opgesteld toen Toon v.O. met een hongerklop ergens over een vangrail hing, 3 km voor het einde.

Ik krijg net door van de bende dat ik geen foto`s op de site mag zetten waar we zitten te eten of luieren, anders zou bij jullie het beeld kunnen ontstaan dat we vakantie aan het vieren zijn.

Statistiekcijfers:

Totaal gereden km: 138

Totaal aantal hm: 3100

Meest gehoorde zin: vandaag is het een koffieritje

Laatste km met hindernis

Eindelijk boven

Quizvraag: wie zit er nu echt doorheen?

Het einde van de wereld

Geen auto tegen maar paarden tegen.

Gisteravond tijdens het diner is de wisselbeker overhandigd aan Toon v.O. en dit vanwege zijn vreemde manier van op- en afstappen oftewel vallen en opstaan. Meteen toen hij de beker in ontvangst nam is hij naar de wc gesneld , met Jan B. in zijn kielzog. Aangezien deze mannen behoren tot de fietsclub van Gastel, verdachten wij ze er van een dealtje te sluiten met elkaar. Bij deze geef ik jullie ook alvast een tip mee: stuur Kees v.d.B. en Jac v.R. nooit samen op stap om eten te bestellen want het verhaal van Kees zijn tomatensoep kennen we wel maar toen Jac gisteren 4 ijsbolletjes wilde bestellen , kwam de ober met 4 drinkglazen aanzetten. Jack B. daarentegen zijn Frans wordt steeds beter, alhoewel hij alleen maar “hoog Frans” verstaat.

Vanmorgen begonnen we de dag met goed en slecht nieuws. Het goede nieuws was dat het eindelijk mooi weer was en dat de zon al volop scheen. Het slechte nieuws was dat we Jac v.M. moesten achterlaten. Die was gisteren ziek geworden en nog steeds niet beter. Hij zou nog een dag langer in het hotel blijven en daarna richting huis gaan.

Voor het vertrek was het weer een hele klus om de was uit te zoeken die de avond daarvoor in het hotel was gedaan. De één mist een armstuk, de ander is weer een sok kwijt, het blijft een zooitje ongeregeld. We stonden stipt op tijd klaar om 8.30u maar bij vertrek bleek Anton lek te staan en Ko had ook een scheur in zijn band. Nog geen 3 km na vertrek had de volgende al weer een lekke band, dat schoot lekker op. Omdat  Jan v.O. het verslag voor vandaag zou maken wil ik niet te veel over het fietsen vertellen ( ik beperk me tot de  randzaken). We zijn nu net gearriveerd in het hotel Estarvielle (het lijkt van binnen qua inrichting wel op een Chinees boudoir)  waar een zenuwachtige eigenaar ons gastvrij ontving. Volgens Anton zal hij nog veel zenuwachtiger worden als de groep zo meteen bier gaat bestellen. We kregen meteen de boodschap mee, dat hij alle meubels heeft verzameld uit verschillende landen en dat HIJ er heel zuinig op is dus of we ons niet op het meubilair willen uitleven.

De statistieken:

Totaal aantal km: 100 km

Totaal aantal hm:  2900

Meest gehoorde zin: pittig omhoog

Nadat we vanmorgen na de start nog geen kilometer hadden gereden ( we waren sowieso al een half uur te laat weg omdat er nog van alles aan de fietsen moest gebeuren ) reed Jan B. lek .Er werd in de tijd dat de band werd verwisseld  van allerhande technische taal over de fietsen verteld , waar ik  al helemaal geen verstand van heb , en na korte tijd vervolgden we onze weg .Bij Marleen liep na korte tijd “het apparaat “vast en de helft van de ploeg heeft ernaar gekeken en advies gegeven , hetgeen uiteindelijk niet veel hielp , want het probleem blijft helaas voor haar bestaan . We hebben allemaal al medelijden met haar gekregen en ze moet voor Moederdag nu toch maar eens een nieuwe fiets vragen ondanks het feit dat de huidige nog net geen 100.000 km. heeft gedaan  ! 

Uiteindelijk zijn we in een strak tempo naar de col de Tourmalet gereden , maar om het niet al te simpel te maken had de routeprogrammeur voor ons nog net voor de voet een stevig omwegje in petto !

De bus zou onder aan de voet staan te wachten , maar dat is niet helemaal gelukt ,Jac B. stond met de bus op een dam van een wei , waar de boer net gras aan het maaien was  met een machine die bij ons al 20 jaar uit de tijd is.

Hij stond Jac wel op een moderne manier de huid vol te schelden omdat hij de bus daar geparkeerd had .

Het was de bedoeling dat iedereen voor de klim zijn helm in de bus zou achterlaten en dat men ook nog even de inwendige mens zou versterken , maar er bleken er een aantal zou “door een haas gedekt “dat ze waarschijnlijk de bus niet eens zagen staan en met een noodgang de Tourmalet opraceten

Daardoor viel de groep al direct flink uiteen .

Op verschillende plaatsen werd aangegeven dat de col was gesloten , en dat zou vooral een probleem voor de bus zijn .

Iedereen reed op zijn eigen snelheid naar de top van de Tourmalet . Het is enorm indrukwekkend om de bergen om je heen te zien , met sneeuw op de toppen en dan zelf naar boven te rijden terwijl de zon !!! ( voor het eerst ) op je hoofd schijnt . Er wordt in de groep al geregeld opgemerkt dat we de zon deze week nog gaan vervloeken !!??

Iedereen is op zijn eigen tempo boven gekomen op de top van de Tourmalet , waar de zon ook volop scheen – en waar gisteren nog verse sneeuw viel .

Jan B. was eerst boven op de top , gevolgd door Jac.v. R. en daarna een Belg die ook bij de Molenrijders fietst en vandaag de eer van Belgie heeft gered !!

Degenen die later op de top aankwamen werden vol enthousiasme aangemoedigd , hetgeen voor Kees.v.d.B. reden was om nog een geweldige eindsprint te trekken . Twan v.R. kwam zelfs met losse handen op de top aan.

Net voor we op de top aankwamen was er de laatste bocht waar de koeien de hele weg ondergescheten hadden , we hopen dat als straks de Tour de France komt , de koeien terug in de wei worden gestuurd  want anders worden er renners gediskwalificeerd vanwege uitglijden in de shit !!

Het is op de top van de Tourmalet een happening op zich. Er staan campers om fietsers op te vangen en er worden volop foto’s gemaakt van het bord en de plaquette die op de top staan en waarboven nog een standbeeld van een coureur.

Nog even van belang om te vermelden dat de bus eigenlijk niet op de top kon komen omdat er wegwerkzaamheden waren , maar onze chauffeur Jac is voor geen kleintje vervaard ; hij heeft alle wegmarkeringen opzij gezet , de koeien en schapen die in de weg liepen heeft hij waarschijnlijk een duwtje naar beneden gegeven en zodoende was de bus als 2^e boven .

Twan heeft nog contact gemaakt met een Nederlands koppel dat de 100 – cols tocht aan het rijden is .

We zouden ook een groepsfoto maken voor het bord van de Tourmalet  en wat bleek : de oud –coureur Jean Kelly was ook net boven gekomen ( met zijn dochter ?? ) , hij vroeg nog waar Jac v.M. was en nadat wij hem verteld hadden dat Jac helaas ziek was geworden , vond hij het leuk om met ons op de foto te gaan.

Ik moet nog even vermelden dat de eerste opmerking die Kees v.d.B. plaatste toen hij boven kwam was : ik zou nou wel een  sigaretje lusten !!  Kun je nagaan wat een bikkel dat is !!

We zijn ieder op z’n eigen snelheid ( sommige super-snel) naar beneden gereden naar St.Marie –de –Campan  om aan de koffie te gaan.

We hebben daar alle cafe’s bezocht , maar die bleken allemaal dicht te zijn , maar uiteindelijk hebben we toch nog een plekje gevonden waar ze het begrip cafe – grande wel erg letterlijk opnamen : we kregen n.l. de koffie in een soepkom geserveerd !!

Jac B. knoopte een gesprek in het Frans aan met de eigenaresse , en  wat ik nu ga vertellen heeft Marleen in het voorwoord al van mij “gekaapt”  : Jac begreep haar niet helemaal en hij zei dat dit kwam omdat de eigenaresse in dialect Frans sprak en Jac alleen HOOG- FRAANS spreekt !!! 

In het café werd gezegd door Twan dat de klim van de Aspin die we nu voor de kiezen kregen heel gemakkelijk zou zijn . We zouden in 12 km. wel  650 klimmen , maar dat was allemaal “vals-plat “.

Boven aan de top van de Aspin bleek dat deze klim toch niet zo eenvoudig was , want de groep viel volledig uit elkaar .

Ik vond het een “kloteklim”, want de eerste km’s ging je eerst omhoog en even later ook weer net zoveel km’s naar beneden , hetgeen inhield dat alle klimwerk op het eind zat.

Opvallend vandaag was wel dat Marleen ofwel een superdag had , ofwel dat ze nu pas warm was  , want ze reed de meeste van de mannen vandaag “naar huis “; het is een echte diesel ( of is het dieseltje ! ) geworden. ( ik moest iets liefs over haar schrijven )

De afdaling van de Aspin liep geweldig , je staat ervan te kijken hoe snel je in 12 km ook weer kunt dalen .

Beneden werd overlegd wie direct naar het hotel wilde en wie nog een omwegje van 7 km wilde maken . Het was voor de groep aanleiding om de `turbo`erop de gooien , aangevoerd door Ko v.L. en Anton aus T.

Het resultaat was dat iedereen met de tong `op het vestje ` bij de splitsing kwam.

6 personen zouden het extra lusje maken , maar uiteindelijk bleek ene Gaston toch maar voor de kortste weg te kiezen en hebben uiteindelijk de gebr v.R. , de 2 Jannen en de enige Kees het omwegje van 8 km gemaakt .

Dit was de moeite waard , we reden langs een mooi stuwmeer en zijn op ons gemakje naar bet hotel gereden .

Daar wachtte ons een pittige discussie met de eigenaar die blijkbaar niet zo snel kwaad wordt , alleen bleek hij de enige kamer die eventueel over was , direct weer ‘te gelde ‘gemaakt te hebben.

Hij maakte excuus omdat hij alles in het Engels moest vertalen ( en wij dan ??)    

Het kwam uiteindelijk goed , behalve toen ik de opmerking maakt over vive les Bleus !!!, werd hij zo pissig dat hij zei dat we ook zo konden vertrekken !!!

Uiteindelijk hebben we ieder een kamer gevonden , alleen is het nu wel zo dat er in sommige bedden 3 man liggen !!??

Het eten was weer eens voortreffelijk , alleen ik heb de handicap dat ik de pest heb aan pasta’s , en we eten nu al 4 dagen pasta !! Mijn vraag is : kan er iemand via internet een keer een paar bordjes frites met biefstuk sturen ??

Tot slot werd de wisselbeker van hand gewisseld en Toon heeft het pronkstuk deze keer aan Toontje uitgereikt.

Het lot wil echter , dat Marleen het idee had om geen wisselPLANT  uit te reiken , want daar worden de blaadjes van gepluktà Toontje loste dit op door de beker op de grond te smijten zodat hij in 15 stukjes uiteen viel , en nu iedereen een stukje wisselbeker heeft !!

Nu genoeg geluld, we gaan aan het bier .

Bonne  nuit pour tout le monde !!!!!

Jan v. O.

Voetstappen in de sneeuw

Sjeik Il Sjalim uit Dubai: Wat zou je nog werken als het niet  meer moet

Veel wind, groot blad, wie kan Jan nu nog volgen (drinken bij voor twee weken)

Gisteravond tijdens het eten heeft Anton de wisselbeker aan Jack Broeren uitgereikt vanwege zijn excellent zorgen voor ons (bij de bakker 3 kisten met 60 koffiekoeken gehaald en die gingen er als “zoete broodjes” in). Het was opmerkelijk dat iedereen (behalve Jac v.R., maar die was dan ook gewoon te laat aan zijn verslag begonnen) om 10.30u op bed lag. In bed wordt tenslotte de race gewonnen.

Vanmorgen om 8.30 u vertrokken, 12 graden en een donkere lucht dus na de ervaring van gisteren had nu iedereen zijn beenstukken en winterhandschoenen aan. Jan B. vertelde me dat hij tijdens een afdaling dacht dat er iets met zijn balhoofd was omdat hij niet zo goed meer kon sturen maar dat bleek uiteindelijk door het bibberen van de kou te komen..

Het was vandaag  een “rustdag” d.w.z. 98 km met slechts 2100 hm maar uiteindelijk kwamen we bij het hotel uit op 94 km en 2740 hm.  We zijn net gearriveerd in het hotel wat op 840 meter hoogte ligt (goed voor de rode bloedlichaampjes). Even nog een duik in het binnen zwembad genomen d.w.z. Gaston heeft 1 baantje gezwommen en is meteen aan de kant gaan zitten. Hij vroeg nog wel of dit een 50 meter bad was (het was een 10 meter bad).

De beurt van verslag schrijven gaat vandaag naar Toon van O. Hopelijk doet hij er niet zo lang over als Gaston en Ko. Gaston fietste heel de dag ongeschoren rond want hij had vanwege het verslag geen tijd gehad om zich te scheren. Morgen is het de bedoeling dat Jan v.O. het verslag gaat schrijven ( hij stribbelt nog tegen: “als ik maar niet te moe ben”) .

Van Jack B. krijg ik net nog door dat hij heel de dag peentjes heeft zitten zweten (en wij maar kou lijden) want hij was de wisselbeker kwijtgeraakt. Heeft daarvoor heel de bus moeten ontruimen en  uiteindelijk bleek hij tussen de poetsdoeken te liggen. Ko vroeg mij nog te vermelden dat je bij Toon v.O. het verschil niet ziet tussen op- en  afstappen want hij valt bij bij allebei de bewegingen (vermoeidheid ?).

Meest gehoorde zin vandaag: de Tour wacht op niemand.

Na het gebruikelijke ochtendritueel, waarbij het onder het ontbijt iets minder over snurken en scheten ging, omdat de meesten een kamer apart gehad hadden, startten we zowaar  zonder dat het regende. Waar we gehoopt hadden op een rustige aanloop lagen er na amper 500 meter warm draaien al meteen 2 venijnige klimmetjes. Het gemiddelde stijgingspercentage was weliswaar maar een procent of zes (col de Lie en col Ichere) maar er zaten toch stukken in van 14 procent, wat eens temeer bewijst dat de Fransen niet kunnen nivelleren. Het zonnetje scheen wat Marleen na de eerste col de opmerking ontlokte: het is geschied, het is geschied, mijn pruim is nat maar het regent niet (dat zei ze natuurkijk niet, maar het is een citaat uit De helaasheid der dingen, dat te mooi is om onvermeld te blijven). Op de top van het tweede klimmetje was het helaas andersom.

Gezamenlijk gingen we op weg naar de Marie Blanc (blonde Marie). Dat lijkt een leuke klim, maar dat is alleen in het begin, want het venijn zit in de staart (echt iets voor Marie). De een verteert dat makkelijker dan de ander en waar Kees van de  Broek er in zijn gebruikelijke overmoed als een kanon vandoor ging, zag zijn gezicht toen ik hem 3 kilometer voor het einde inhaalde er uit als een losse flodder. Op Anton Meeus na, die zich door een busje van een begeleide wielerclub een paar kilometer liet trekken, werd Marie door iedereen goed genomen. In de afdaling passeerden we een plateau dat paradijselijk aandeed, omdat paarden, koeien, schapen en leeuwen vreedzaam naast elkaar graasden.

Na de ravitaillering  bij ons aller lieve Jackske  op de top en de koffie in het dal was daar het orgelpunt van deze dag: de Aubisque. Tussendoor dacht Kees een gier gezien te hebben, maar dat bleek een struisvogel te zijn. Aan de Aubisque zal iedereen verschillende herinneringen overhouden. Toen ik aan Jack van Meer vroeg hoe het ging begon hij meteen te kotsen. Elke kilometer wordt gemarkeerd door palen die de hoogte en het stijgingspercentage van de volgende kilometer aangeven, maar sommige kilometers duren veel langer. Langs de weg stromen beekjes en liefelijke watervalletjes, maar op een gegeven moment heb je daar echt het schijt aan, omdat je alleen wil zijn met je gedachten. Overigens stellen die gedachten na één uur klimmen ook niks meer voor.

De pikorde  werd al snel gevormd, zij het dat tot aller verrassing Toontje Matthijssen met de besten omhoog ging. Toen ik mijn ritme gevonden had,  haalde ik op een gegeven moment Ko in. Met de moed der wanhoop klampte hij aan en heeft hij vervolgens 40 kilometer bij mij in mijn wiel gehangen. Ik prees me al zalig, omdat ik aan de top natuurlijk zij dank en bewondering in ontvangst zou kunnen nemen, maar wat deed die vuile misselijke plakker, hij demarreerde een kilometer voor het eind omdat hij nog een ikweetniethoeveel over had. Zoveel zelfs dat hij Toontje Matthijssen ook nog compleet vernederde (zogenaamd sorry Toontje). Onze Jan bleek een kilometer voor het eind te blokkeren, zodat het echt een au-bisque werd. Eenmaal boven waren we letterlijk in de wolken en waren we blij in de plaatselijke bar bij de kachel aan te schuiven. Voor de afdaling heeft iedereen alle kleren aangedaan die in de bus lagen, zo koud was het. Als het met de opwarming van de aarde ooit echt fout gaat, wijken we met zijn allen uit naar dit godvergeten oord.

In de afdaling was er een prachtig bellevue, maar dat gold alleen voor degenen die geen hoogtevrees hadden. De Soulor stelde behoudens de plaquette van Wim van Est niet veel voor en na een  korte afdaling waren we op de eindbestemming in Aucun. Daar wachtte nog een lus over de Col de Bordèles, maar slechts 4 diehards hadden daar nog animo voor. Ik zeg niet wie dat waren, maar het waren wel allemaal broers.

Bij het hotel bleek er enige commotie omdat Gaston dacht een kamersleutel te weinig gekregen had, maar toen hij dat wel even zou regelen bleek het niet meer dan een simpele  Vlaamse telfout te zijn.

Na het douchen begon iedereen te zuipen, behalve degene die dit verslag heeft geschreven.

Gediskwalificeerd voor de bergtrui.

Groene sneeuw gezien op de “Witte Marie”.

Rund op de weg.

Familieoverleg

Een berg te veel

Het zijn niet altijd schapen die op de weg staan.

Jan is de enige met witte beenstukken.

Het niveau van het publiek daalt.

Het enigste lichtpunt van de dag: ons hotel.

Vandaag 2 “gast”schrijvers: Gaston (de souffleur)  en Ko  de tekstverwerker)

Ik kan het niet laten om zelf een hele korte update mee te even: het was een zware dag vanwege het weer: regen en kou. Volgens de reisgids zouden we tijdens het dalen een “pastoraal”uitzicht hebben met talloze kuddes koeien, paarden en schapen. In de praktijk kwam het er op neer dat we vanwege de mist niets gezien hebben, alles zat potdicht. Wat het vakantiegevoel betreft, de enige hier die echt vakantie heeft is Jackske Broeren.

Statistiekcijfers

Totaal gereden km: 102 km

Totale hm: 3100

Meest gehoorde woord: koud

Bonjour vanuit de Pyreneeën

Na een voortreffelijke maaltijd en zeer winderige nacht gisteren, stonden we van morgen weer fris en monter aan de start.

De eerste afdaling was voor sommigen een helse tocht, een deelneem(ster) koos ervoor om met Jackske af te dalen.

Kees van den Broek had het erover dat het gisteren op zijne computer 24 graden was geweest, maar dit bleek het hoogste stijgingspercentage van de dag te zijn.

Na een leuke afdaling stond er een klim van 12 km op het programma met stijgingspercentages tussen de 10 en 15%. Het zicht  onderweg liep terug tot soms wel 3 meter, mist en nattigheid waren volop aanwezig.

Gaston stond even te wachten toen hij iets zag opdoemen uit de mist. Hij dacht eerst een monster uit de Pyreneeën gezien te hebben , na verbaal contact bleek dit Jan van Oers te zijn.

Hierna moest een berg uit de Tour de France worden beklommen nl col de Bagargui die eindigt in het langlaufgebied van Iraty

Boven op de top stond onze steun en toeverlaat Jackske al op ons te wachten. We doken een jeugdherberg in, later werd door een lerares duidelijk gemaakt dat we in het leslokaal van de padvindertjes zaten. Toen ze naar Toontje Mathijssen keek mochten we blijven zitten en kon het niet meer stuk .Gaston maakte ons er op attent dat we na 4 uur rijden al 38 km hadden afgelegd met een gemiddelde van 13 km /u. Hij vond het jammer dat we de molenrijdersgroep van half tien niet hadden uitgenodigd, die hadden met dit tempo makkelijk mee gekund.( dit alles al wel met 1500 hoogtemeters).

Na een afdaling tussen de koeien, paarden en geiten door begonnen we aan de laatste klim van de dag nl Col de Soudet met een lengte van 21 km.

Kees van den Broek startte meteen volle bak waarna er werd gezegd :”die rapen we straks wel op”.  Dit was ook zo,  Kees stond zogenaamd de toerist uit te hangen  en vol bewondering naar een prachtige waterval  te kijken.

De zaterdagmiddagploeg was in de uitslagen weer goed vertegenwoordigd nl 2 keer 3 man in de top zes.

Na 22 km afdalen  kwamen we koud en verkleumd in ons hotel aan, hier werden we zeer enthousiast ontvangen, de fietsen konden hier worden gewassen en gepoetst.

De fiets van Marleen werd meteen onderhanden genomen door de eigenaar die een oud coureur bleek te zijn. Hij wilde het ossenkopstuur vervangen en op een edelhert plaatsen.

Gaston heeft tijdens het schrijven van dit verslag ook nog iets geleerd nl :spellingcontrole, thuis doet hij dit nog altijd met een Belgisch woordenboek.

Na ruim twee uur achter de laptop te hebben gezeten concluderen wij dat je beter  een dag kunt gaan fietsen.

Marleen bedankt voor de spellingcontrole.

A demain et bon nuit

Ko en Gaston

“pastoraal uitzicht”

Om de koplopers af te remmen.

Als dit de vrouwen maar niet zien.

In plaats van fietsen voortaan zaterdags boodschappen doen met Annie.

Mart Smeets en Jack van Gelder

Vanwege technische redenen gisteren geen verslag kunnen plaatsen dus vandaag 2 verslagen.

Gisteren was het  een rustdag vanwege  het feit dat het een hele dag geregend heeft. Tijdens het avondeten is de wisselbeker weer uitgereikt en die ging uiteraard naar Twan: als je met zo`n enorme achterstand weer terug kunt komen bij de groep, dan verdien je echt de beker. Afspraak is dat degene die hem de laatste dag wint, die mag de beker hem mee naar huis nemen.

Als afsluiting van de dag hebben we, met de uitbater van het hotel, nog naar de wedstrijd Frankrijk Mexico gekeken en wij waren uiteraard voor Frankrijk!

Vanmorgen zat iedereen al om 7.00u aan het ontbijt ( Jac v.M. zuchtte dat dit voor hem geen vakantie was: vroeg uit bed en fietsen in de regen). Eerst alle tassen naar de bus gesleept en de fietsen uit de bus gehaald en daarna toch maar het regenjasje aan vanwege de eerste druppels die al vielen. De uitbater van het  hotel, die overigens allervriendelijkst en gastvrij was, heeft nog een foto van ons gemaakt, en daarna zijn  we richting strand gereden, bij de Atlantische oceaan, want daar was de officiële start. Niemand had overigens zin om  op het strand te gaan staan vanwege de regen dus zijn we voor het strand gaan staan  en hebben een voorbijganger gevraagd om een foto te nemen. De eerste passant weigerde overigens, blijkbaar kwamen we toch bedreigend over, maar de volgende voorbijganger wilde het risico wel nemen.

We hebben door een mooi landschap gefietst, veel schapen en geiten op de weg dus Ko kon zijn  hart weer ophalen en hij kreeg het voor elkaar een hele kudde weg te jagen (later vertelde Ko mij dat hij in geitentaal had gezegd: “die met z`n bruine kont, die ga ik pakken”).

Jack B. zou op de 1^e col met het busje op ons wachten i.v.m. de bevoorrading maar dat is niet helemaal goed gegaan. Uit naastenliefde heb ik Gaston daarom een stuk van mijn stroopwafel gegeven , want hij zat tegen een hongerklop aan.. Door het slechte weer reden er vandaag 3 man lek (Ko, Anton en Richard) en zelf had ik weer problemen met mijn schakelapparaat maar dit is door toedoen van Toon en Toontje (die daar zelfs zijn  chirurgische handschoenen voor aantrok) grotendeels opgelost. Bij het eerste hotel waar we binnen iets warms wilden drinken waren we met 15 man niet welkom, tenzij we buiten op het niet overdekte terras gingen zitten in de stromende regen..

Bij het volgende hotel, waar we wel naar binnen mochten voor een kop koffie, bleken we als groep niet helemaal op 1 lijn te zitten maar je moet je als leider natuurlijk wel laten gelden. Toen Jac iets strenger en overtuigender overkwam (op mijn advies) lukte het wel om de hele groep naar binnen te loodsen. D.w.z. Kees heeft buiten bij de bus (Jack was inmiddels gearriveerd) zijn wiel gewisseld (hij heeft er weer een spaak uitgereden) en nu heeft hij het “gouden” wiel van Jac v.M  er in staan. Hij weet nog niet wat de prijs daarvan gaat zijn, maar ik hoop wel dat Jac verzekerd is voor calamiteiten. Volgens Jac zag hij meer af met Kees dan met zijn eigen “jong” (ik citeer alleen maar hè).

Na de koffiestop bleek dat Anton een lekke band had ( dat zorgde voor extra oponthoud) en daarnaast had hij ook nog problemen met zijn schoenplaatjes. Wij hadden intussen de oversteek gemaakt over een spoorweg, we moesten daar zelf de slagbomen open doen en tegelijkertijd kijken of er geen trein aankwam. De weg werd overigens wel slechter, het leken meer mountainbikepaden dan fietswegen. Er zaten regelmatig steile stukken van 20 % en dan kon het 2 kanten uit: of je voorwiel kwam omhoog of je achterwiel begon te slippen.  De optie was om bij de finish van het hotel nog een lusje van 40 km te maken. Ik kan wel zeggen dat niemand die lus heeft gemaakt want de laatste slotkilometers waren moordend, 4,5 km en soms stukken van 20%. Onderweg kwamen we regelmatig pelgrims tegen, op weg naar Santiago de C. en ik denk dat het met boetedoening te maken had, want een aantal van hun waren veel te dun aangekleed voor  dit koude regenweer.  Bij het hotel is iedereen gelijk aan de drank gegaan en Ko heeft zelfs even achter de rollator moeten lopen vanwege de vermoeidheid. We zitten in een primitieve berghut, iedereen zit met  man op de kamer, behalve Toon en ik, wij hebben en eigen suite”. Jan was daar volgens mij en beetje jaloers om en ik heb hem gezegd: “dan had je jullie Marian maar moeten meenemen”. We hebben vanwege het  late uur van avondeten, zelf nog wat soep en stokbrood klaargemaakt en daarna is iedereen zijn fiets gaan poetsen d.w.z. Toon heeft er 2 gepoetst en ik heb onze schoenen droog gefohnt.

Ik heb nog gevraagd aan een aantal mensen of ze een verslag wilden schrijven maar ze waren allemaal te moe, misschien morgen! Tijdens het avondeten is de wisselbeker uitgereikt aan Anton, omdat hij vandaag toch het meeste materiaalpech had. Kees heeft zich weer tegoed gedaan aan het eten, hij moet maandag over een week weer naar Het Cambridge gebeuren, de vraag is of hij dan wel afgevallen is. Gaston distantieerde zich van  de rest door te zeggen dat hij een genieter was en de rest waren drinkers.

Voor de statistieken: 92 km en 2200 hoogtemeters.

Meest gehoorde zin vandaag: waar is Jackske nou met de bus?

De (drank)rekening van de eerste dag.

De officiele start

Als er 1 schaap over de dam is

Dan volgen er meer

De grotten van (Tw)han

Ko en zijn familie

Het goede nieuws is dat we met 16 man zijn aangekomen in Hendaye, het slechte nieuws is dat de regen er met bakken uit komt en dat we veroordeeld zijn tot een hele dag binnen zitten.

Gisteren rond 18.30u vertrokken met 14 man  (Ko en Jack waren met het busje gegaan) op het station van Roosendaal waar we uitgezwaaid zijn door familie en enkele medeclubleden. De stemming zat er al meteen goed in want het was schitterend weer, we hadden vakantie dus wat wil je nog meer.

Bij Antwerpen maakte de trein een korte stop en daar is Twan even uitgestapt om foto`s te maken. Wij riepen nog dat hij moest instappen en dat de trein elk moment kon vertrekken maar toen hij in wilde stappen gingen de deuren dicht. Het laatste wat wij van Twan zagen was dat hij vertwijfeld met zijn handen omhoog stond met zijn fototoestel in zijn ene hand en zijn telefoon in zijn broekzak. Zijn portemonnee en tas stonden veilig bij ons in de trein.

Onze uitgelaten stemming sloeg gelijk om: eerst stilte, toen ongeloof en daarna de onmacht.

Jan wist al snel telefonisch contact te leggen met Twan en toen we hoorden dat Twan m.b.v. een vriendelijke conducteur  meteen een volgende trein te pakken had, richting Brussel begon iedereen wrede grappen te maken : oh, we zijn vergeten een foto te maken van Twan toen hij op het perron naar ons zwaaide, nou, Twan heeft zijn warming up al te pakken voor de Pyreneeën, Twan , wat doe je: ga je te voet of met de trein? Zoals Mart Smeets altijd zegt: de Tour wacht op niemand, Twan de trein wacht op niemand.  Twan, je mag de ramen  van de trein wel eens zemen aan de buitenkant.. Twan heeft voor zich zelf geprobeerd de prijs te drukken door een trein minder te nemen. Oh, Twan is wel veel afgevallen, je ziet hem niet meer zitten naast zijn tas. We hebben voor de zekerheid toch maar zijn  tas meegenomen toen we in Brussel moesten overstappen en Twan voegde zich 5 minuten later weer bij ons, net voor de trein vertrok dus hij moest nog wel een sprintje trekken. Hij heeft overigens bij elke stop wel moeten aanhoren: Twan, moet jij geen foto`s gaan maken buiten?

In Parijs hebben de metro genomen richting Austerlitz en vanaf dat punt in 1 ruk door met  de nachttrein waar slaapplaatsen waren gereserveerd.. Met 6 man in een hok, je kon of alleen maar liggen of staan (zitten was er niet bij) 1 man tegelijk, de rest moest dan blijven liggen vanwege de krappe ruimte. Door het gedender van de trein (af en toe dacht ik echt dat hij naast het spoor zat) heb ik zo goed als geen oog dicht gedaan terwijl Toon een slaappil had ingenomen (de laatste die we in huis hadden en dat heeft hij wijselijk voor zich gehouden) en als een roos geslapen heeft. Om 7.30u arriveerden we in Hendaye (Ko en Jack stonden ons al op te wachten)  waar het herfstachtig weer bleek te zijn : veel wind en veel regen dus van het geplande “infietsen” komt niets terecht.

Eerst op het gemak ontbeten in het hotel, stokbrood met jam, jam en  nog eens jam . Op dit moment hangt iedereen onderuit, een aantal mensen hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om hun zonden bij Ko op te biechten (zie onderstaande foto) en verder is het wachten op de dag van morgen. Morgen moeten we echt de fiets op, weer of geen weer, het volgende hotel wacht!!

Ik stond er bij en ik keek er naar.

Voorspelling: 5 keer eerst boven.

Hier nam Twan afscheid van ons.

Zoek Twan.

Twan zijn privetrein.

We rekenen op een “schone” Coast to Coast. 

Kees zijn eerste bezoek in Lourdes.