Vertoonbaar.nl

Vanwege het mooie weer deze week toch nog behoorlijk wat kilometers weggetrapt ( ruim 500km) en dat betekende ook dat deze week de grens van 10.000 km voor dit jaar  (op de racefiets) werd overschreden.

Donderdag met Toontje en Twan naar Brielle gefietst, mooie route. Bij Nieuw-Beijerland zijn we met het pontje overgegaan. Ik had me al verheugd op een lange “bootreis” maar het kwam er op neer dat we eigenlijk alleen maar een grote sloot over moesten, die hadden we met een grote aanloop misschien ook wel zo kunnen nemen.

Zaterdagochtend eerst met Toon samen gefietst. Dat betekende wel om de 5 km stoppen omdat hij er de laatste weken  een soort levenswerk van gemaakt had om zijn kilometerteller op de millimeter af nauwkeurig af te stellen voor de Javadotocht en blijkbaar viel er nog steeds wat te verbeteren. `s Middags met de groep verder gefietst, geweldig fietsweer en daar moet je dan ook van profiteren.

Zondag, tegen alle principes van Toon in, vroeg uit bed om rond 6.45u te vertrekken richting Essen Hoek waar de jaarlijks Javadotocht weer gereden werd. Het is de bedoeling dat je vooraf een gemiddelde opgeeft  en dat behoor je dan gedurende heel de rit (78 km en 300 meter) aan te houden, gebruik van een kilometerteller is toegestaan. Onderweg staan er 3 controleposten dus het is belangrijk om de juiste snelheid aan te houden. Toon had vooraf al hele schema`s gemaakt met tussentijden, enfin niets werd aan het toeval overgelaten. De Molenrijders A vertrokken met 16 man (opgegeven gemiddelde van 32 km/u) en de B`s waren met 11 man (gem. 29 km/u). Sommige mensen dachten er slim aan te doen om met de A`s mee te rijden maar achteraf zou blijken dat dit geen verstandige keuze was.

Toon en Jac.v.M waren zoals elk jaar de voorrijders bij de B`s en Ger B. werd gebombardeerd tot persoon die de tussentijden moest waarnemen en doorgeven. De keuze was op hem gevallen, omdat als achteraf zou blijken dat we het niet goed gedaan hadden, hij de juiste persoon was om de schuld te krijgen. Hij paste precies in het profiel van “zondebok”  en nu ik terugdenk aan heel het gebeuren: hij is ook ruimschoots voor de prijsuitreiking vertrokken (voelde de bui al hangen).

We hebben de rit in een vlak tempo gefietst, het leek wel een beetje op een bingo : om de minuut werden er getallen (tijden) afgeroepen. Ik kan wel stellen dat er heel wat rekenwerk is verricht door Toon, Jac en Ger dus als ze einde dit jaar voor de club nog een paar mensen nodig hebben om de kas te tellen: ik weet er 3.

Bij aankomst zaten we er volgens de berekening van GER 12 seconden in totaal naast. We wisten al meteen dat we voor de Molenrijders A waren geëindigd want die hadden een valpartij gehad en waren ook nog eens verkeerd gereden (normaal gezien is een goede voorbereiding het halve werk). Zij zaten al aan tafel en waren bezig hun frustratie weg te eten met hele stapels boterhammen en weg te spoelen met grote Trappisten. Om een lang verhaal kort temaken: de A`s zijn 11^e geworden (net niet laatst) met een verschil van 54 seconden en wij zijn 7^e (geluksgetal) geworden met een verschil van 33 sec.

Ondanks de “goede “ voorbereiding is het ons niet gelukt om bij de eerste 3 te eindigen. Ik denk dat het ook een beetje kwam doordat er te veel mensen steeds verschillende tijden/getallen riepen, uit ervaring weet ik dat er maar 1 kapitein op een schip kan zijn. Misschien moeten we de tactiek voor volgend jaar herzien en vertrouwen op iemand haar vrouwelijke intuïtie.

Overdaad (16 man) schaadt

De tactiek wordt uitgelegd

De tactiek

Toon hoort dat Ger de tijd gaat bijhouden

Het verschil met de A’s: betere eindklassering, minder bier op tafel.

De afgelopen week was het baggerweer, veel regen, veel wind, het leek wel  het herfst.

Buiten het woon-werkverkeer, alleen op zaterdag en zondag gefietst. Mijn vrije (donder)dag heb ik gebruikt om iets te doen aan mijn sociale netwerk (per mail) . Af en toe is zo`n regendag dan toch best handig maar 1 per kwartaal, daar heb ik dan wel genoeg aan.

23 augustus 2010

Vorige week had ik weer last van een “writersblock”, dat wil niet zeggen dat er niet gefietst werd maar geen spectaculaire dingen meegemaakt. Wat me wel opviel is dat de maïs overal boven ooghoogte is uitgegroeid en blijkbaar zijn velden, gelegen op een hoek of kruising, het meest aantrekkelijk voor de boer om  maïs in te zaaien. Hij realiseert zich waarschijnlijk niet wat dit voor onoverzichtelijke situaties met zich meebrengt voor ons fietsers.

Pech onderweg deel 3 (bloed, zweet en tranen).

De (werk)week begon maandag met een enorme regenbui. Toon die weer aan zijn 1^e werkdag begon en dus de auto meenam, sprak mij bij vertrek nog de bemoedigende woorden toe: “vanmiddag wordt het droog”, alsof ik daar `s morgens iets aan had toen ik naar het werk fietste.

Gelukkig was het op mijn vrije (donder)dag beter weer dus kon de geplande rit doorgaan. Met 5 man vertrokken waarvan er 2 voortijdig afhaakten omdat ze nog moesten pakken voor hun vakantie. Met Jac v.R. en Toontje hebben we de route zak van Zuid-Beveland gefietst. Bij Borsele moesten  we nog wel, met fiets en al, van de talud af  klunen omdat Toontje even de weg kwijt was. Er stond een puist met wind en het kwam mij wel goed uit, dat we op de terugweg Kees v.G. tegenkwamen, zodat die nog wat kopwerk kon verrichten. Totaal 173 km gereden en volgens mij zaten er zeker 200 hoogtemeters bij.

Zaterdag stonden er 2 ritten in het gastenboek van de club: vlakke rit naar Oostvoorne  of een een dagje Ardennen. Dat was voor mij niet moeilijk kiezen maar blijkbaar hadden er weinig mensen animo want we waren met z`n 3en: Jac v.R., Twan en ik. Voor de zekerheid zijn we  maar om 6.00u vertrokken voor het geval er weer iemand zijn fietsschoenen zou vergeten en Jac terug zou moeten keren. Om 8.00 zaten we op de fiets en bij het eerste steile klimmetje naar de kerk, was ik meteen warm.

Soms zijn er echt van die dagen/weken dat ik me afvraag waarover ik aan het eind van de week zou moeten schrijven (zie vorige week) maar vandaag werd het verhaal me na 50 km al in  de schoot geworpen door Jac v.R. Normaal zou ik dit voor mezelf omschrijven als “geluksmomentje” maar uit piëteit voor Jac hou ik het op een betreurenswaardig incident.

Tijdens een klein beklimminkje heeft Twan de knuppel in het hoenderhok gegooid en is er explosief vandoor gegaan. Jac, die niet op tijd op deze accelerering reageerde (of hij reed minder sterk) moest in de achtervolging. Hij reed met zijn hoofd naar beneden (aerodynamisch?) en is tegen het achterwiel van Twan aangereden wat resulteerde in een fikse val van Jac. Ik zat er (uiteraard) achter en heb het voor mijn ogen zien  gebeuren (dat wordt weer een jaar slachtofferhulp). Hij had gelukkig niets gebroken maar wel veel schaafplekken, ontvellingen, bulten en bloeduitstortingen. Dan blijkt toch op zo`n moment dat ik geen professionele verslaggeefster/fotografe ben, want ik had er meteen “op moeten duiken” om  foto`s te maken. Ik was echter zo ontdaan en voelde (bijna) zelf de  pijn die Jac moest hebben. In ieder geval hebben Twan en ik hem zijn “ergste pijnmomentje “ gegund en daarna zijn we doorgereden om bij het bakkertje wat bij te komen van de schrik,  te ravitailleren en foto`s te maken. Echter het bakkertje was gesloten dus zijn we bij de buurman op het terras gaan zitten. Daar heb ik meteen medische bijstand voor Jac gevraagd en die kwam in de vorm van een fles Betadine en wat gaasjes. Toen de ergste schrik en pijn gezakt waren kwamen de grappen al weer. Twan begon: “dat zal hem voortaan wel afleren, mij uitdagen” of “ziede wel da ge in ne klim kunt vallen”. Bleek dat het ook een onveilige area was waar we zaten want bij de buurman hing een plaat op de gevel met : “La Val”.

Zo goed en kwaad als het kon, hebben Twan en ik Jac verzorgd, ontsmet en ingetaped want tenslotte waren wij er ook bij gebaat dat hij zijn weg weer kon vervolgen.

Die weg vervolgen duurde maar even want al gauw reed Jac lek en met zijn ontvelde, beschadigde vingertoppen heef hij zijn band zelf gewisseld (Twan had daar blijkbaar niet genoeg kracht voor).

Tot de volgende stop hebben zich geen vermeldenswaardige dingen voorgedaan behalve dan dat mijn richtingsgevoel het vandaag enorm liet afweten.

Na de 2^e stop reed Twan lek tijdens een beklimming. Ik ben doorgereden (kon tenslotte weinig positiefs bijdragen aan het wisselen van de band) om  Jac te  informeren. Samen zijn we weer afgedaald en Twan tegemoet gereden.

Bij de laatste beklimming deed Twan geen moeite meer want hij was toch al verzekerd van een podiumplek dus was de volgorde van aankomst: Jac, ik en daarna Twan.

Op de camping gedoucht (wat voor Jac ook een beproeving is geweest), gedronken en de warme  dag geëvalueerd. Ondanks de valpartij hebben we toch genoten en veel gelachen.

Totaal gereden km: 137

Hoogtemeters: 2100

Meest gehoorde zin: mijn gevoel zegt dat we hier naar rechts moeten.

Geconsumeerd door mij: 8 cola `s (light) en 8 stroopwafels

De schade (deel1)

De schade (deel 2)

Broederliefde

Florence Knightingale

 En weer pech

Afgelopen donderdag om 8.00u (`t was even onderhandelen met Toon) vertrokken om naar Veere te fietsen, tezamen met Jan en Toontje. Het weer zag er nu niet bepaald veelbelovend uit, dus voor de zekerheid maar mijn regenjasje meegenomen.

Om de bui een beetje te omzeilen zijn we via Kruiningen vertrokken en hebben het eerste stuk  de route gevolgd die we normaliter  rijden als we de Zeelandbrug overgaan.

Na een sanitaire stop bleek dat Jan zijn voorband ook lek was, had nog niet vaak lek gereden dit jaar vertelde hij en met zulke boute uitspraken vraag je natuurlijk om nog meer problemen. We hebben  koers gezet, richting Veere en tot daar verliep de rit voorspoedig. Eenmaal gearriveerd in het centrum van Veere, kwamen we terecht in een “sjeesrijdenspektakel” .  Het schijnt een typisch oud Zeeuws gebruik te zijn: zowel het paard als de sjees worden prachtig versierd, de boer en boerin in boerengoed op de kar en daar ook nog een paar kinderen bij in traditionele klederdracht. Het paard wordt gemend door de boer en de ring gestoken met een kleine lans, door de boerin. Blijkbaar heeft het “sjees-duo” dan 3 maal de kans een ring te steken. We zijn even blijven kijken naar dat spektakel en Jan was helemaal niet weg te branden bij de paarden. Even verderop zijn we op een terras gaan zitten en daar hebben we ons tegoed gedaan aan cola en bolussen (de 1 wat meer dan de ander).

Zo`n 500 meter na de bolusstop, bleek Jan een lekke achterband te hebben. Toon merkte op dat die achterband helemaal vol sneetjes zat en Jan bedacht daar ter plekke dat hij beter ooit toch wel eens een keer misschien op redelijk kort termijn t.z.t. als het uitkwam een nieuwe achterband zou kunnen leggen. Bij mij kwam op dat moment maar 1 woord op: METEEN.

Zo`n kilometer verder, na z`n 2 lekke band, reed Jan voor de 3^e keer lek en dan rij je volgens mij echt slecht! Voor straf moest hij daarom ter hoogte van de stormvloedkering op kop rijden alhoewel hij dit zelf waarschijnlijk als een beloning heeft ervaren. We hebben heel bewust het parcours aangepast op Jan zijn banden en hebben  een schelpenpaadje langs het water links van ons (of beter gezegd rechts van ons) laten liggen en zijn op de hoofdweg gebleven.

Via de Phillipsdam terug naar Wouw en bij thuiskomst stond er 189 km op de teller.

Zondag het eiland Tholen rond geweest met de club en het was maar een klein groepje: sommigen waren op vakantie en een ander (ik noem geen naam) had nergens een nieuwe buitenband kunnen kopen en koos er voor thuis blijven, ten einde het risico te verkleinen om lek te rijden.

Er stond een pittig windje dus het was even aanpoten toen Albert en ik op kop kwamen. Ik heb deze rit toch nog wat bijgeleerd: nooit van kop af gaan als de weg daarna iets omhoog loopt en je ook nog eens de bocht om moet waar je dan de wind frontaal tegen krijgt. Jij laat het tempo zakken omdat je achteraan aan moet sluiten en de voorsten gaan meteen doortrekken. Voordat je het weet ben je de aansluiting kwijt dus hier heb ik wel een goede les uit getrokken. Verder was het ontspannen koffierit, Toon heeft al rijdende nog een paar foto`s kunnen maken (voor op het nachtkastje) . Voor de statistiekcijfers: ondanks dat Jan er niet bij was, hadden we 2 lekke gevallen: Toontje en Peter, deze laatste kon nog net het terras bereiken.

Sjeesrijden

3 man aan het werk (2e lekke band)

Marktplaats.nl

Ik stond erbij en ik keek ernaar. (3e lekke band)

Neeltje Jans

Een brug te ver

En niemand om te helpen

Koffierit

Op verzoek van Kees ben ik overgeschakeld naar een groter lettertype: hij moet steeds meer moeite doen om het verslag te lezen.

Afgelopen week had ik nog een extra vrije dag en aangezien Toon  nog niet eens op de helft van zijn vakantie was, zijn we woensdag en vrijdag wezen fietsen.

Het plan was woensdag om de route Neeltje Jans te fietsen maar eenmaal net voorbij Wemeldinge , kregen we regen en de hoek waar we naar toe moesten, daar zag het echt helemaal grijs. Omdat ik mijn regenjasje niet bij had en ik zeker geen zin had om een nat pak te halen, zijn we teruggedraaid. Klein omwegje gemaakt om de bui te omzeilen en daarna de Oesterdam over, richting Willemstad. Het ging in mijn geval steeds moeizamer, slechte benen,  bidon helemaal leeg (achteraf bleek die van Toon nog halfvol te zitten) en de honger begon ook mee te spelen. Na 128 km reden we aan bij Oude Tonge  en daar op het terras heb ik meteen 3 cola`s en 2 wafels besteld en achter elkaar naar binnengewerkt. Het ging daarna wel wat beter maar de benen bleven zwaar aanvoelen. Na Willemstad, in een scherpe bocht, ging ik bijna onderuit omdat ik zowat naast mijn band fietste. Bleek dat mijn voorband bijna leeg stond, een heel klein gaatje in de binnenband waardoor de band langzaam was gaan leeglopen en dat verklaarde misschien (achteraf) de slechte benen. Toon heeft er uitgebreid de tijd voor genomen om mijn band te wisselen (als dit in een  wedstrijd was voorgevallen, dan was ik nooit binnen de tijdslimiet gefinisht.), blijkbaar was de buitenband heel stug en niet zo makkelijk er op te krijgen. Ik bedacht ter plekke dat het bij een volgende keer misschien beter was, dat Toon zich achter een struik zou verschansen zodat hij uit beeld was, en dan zou er hopelijk wel snel iemand stoppen (vrouw alleen langs de kant van de weg ziet er toch altijd kwetsbaarder uit dan met een man er bij). In ieder geval ging het fietsen daarna een stuk makkelijker en bij thuiskomst stond er 180 km op de teller.

Vrijdag was het echt ideaal fietsweer, geen zuchtje wind, het leek wel alsof we de gehele rit alleen maar wind in de rug hadden. Het plan was de Zeelandbrug te fietsen en daarna evt. nog een lusje er bij te pakken. Net voorbij Wemeldinge had ik weer een lekke voorband, deze keer liep hij niet langzaam leeg maar was het in 1 seconde gebeurd. Toon weer aan de bak (geen bosjes in de buurt om zich achter te verschuilen) wat het wisselen van de binnenband betreft.

Eenmaal weer op gang kwam hij er na een paar kilometer achter, dat hij zijn fietsbril in het gras had laten liggen (en dan verwijt hij mij wel eens dat ik slordig en vergeetachtig ben) dus eerst omgekeerd om de bril  op te halen. Het was overigens jammer dat ik mijn fototoestel niet bij had, want ik heb zelden de Zeelandbrug uit de verte zo mooi en duidelijk zien liggen, door het zonlicht lichtten de witte pijlers enorm op,

Bij de Vierbannen gestopt om de koolhydraten en het vocht aan te vullen en daarna hebben we koers gezet richting Willemstad. In totaal 155 km gefietst en met zo weinig wind was het een ontspannen dag.

Zaterdag met 10 man richting Waarde gefietst en er stond een stevige wind. O.l.v. Peer Maas zijn we over paadjes gedelegeerd waar ze net steentjes hadden gestrooid en dat was dan een klein minpuntje van die rit. Er werd redelijk doorgefietst, maar wel een vlak tempo dus toen we na 78 km bij Donkenhof kwamen met een gemiddelde van 32, had ik niet het gevoel dat er te hard was gefietst.

Zondag met de club richting Tholen gereden, de Oesterdam over. Aan het eind van de rit (84 km) bleek dat we 32 gemiddeld hadden gereden maar omdat de tempo`s zeer wisselend lagen (wie reed er op kop?) was het rommelig rijden en kostte het meer kracht dan gisteren. Het heeft ook niet altijd zin om te roepen want Jan gaat volgens mij nog sneller dan het geluid.

Jack Buckens reed lek en die heeft daar (als man zijnde) ter plekke een knap staaltje delegeren laten zien. Zelf met 2 handen in de zij er bij staan en dan 2 mensen er bij halen om zijn fietsband laten vervangen. Zo zie je maar, het zijn niet alleen vrouwen die goed kunnen delegeren.

Op het terras nog even de rit van a.s. donderdag ingepland, nu nog met Toon onderhandelen hoe laat of hoe vroeg we vertrekken.

Na de Pyreneenvakantie heb ik even in een dip gezeten, niet wat het fietsen betreft maar wel wat het schrijven betreft:  noem het luiheid, laksheid maar het was grotendeels gebrek aan inspiratie.

Enfin, nadat ik door enkele mensen er op aan was gesproken dat ik niets geschreven had de laatste weken , heb ik  besloten om de draad maar weer op te pakken.

Vorige week donderdag stond er een flinke puist met wind, dit waren we de laatste weken eigenlijk een beetje ontwend. Met Jan v.O. als (enige) fietspartner wist ik dat het geen ritje zou worden om de benen even los te fietsen.  In geval van nood (lees opgeblazen benen of geen adem meer) had ik altijd nog plan B voor handen d.w.z. gewoon bij Jan in het wiel gaan zitten. Ik wist van mezelf echter wel dat ik dan op sterven na dood moest zijn voordat ik Jan zijn achterwiel zou kiezen.

Nu blijkt Jan in het dagelijks leven ook bloeddonor te zijn en het kwam mij wel goed uit, dat hij 2 dagen voor onze trainingsrit bloed had gegeven, zodat hij wat  minder zuurstof in zijn bloed had.

Bij het viaduct in Wouw, wind tegen, had ik zelf ook wel het gevoel dat ik aan het zuurstof moest, maar gelukkig komt er na zo`n stukje omhoog, ook  een stukje omlaag en dan recupereer ik wel weer. We zijn via Zundert, Baarle Nassau, uiteindelijk in Chaam terecht gekomen en daar hebben we een koffiestop gehouden bij de bakker. Ik kan deze zaak bij iedereen aanbevelen die een keer die kant uitfietst, je kunt uit wel 100en koeken kiezen (ze hebben ook bolussen), en dan met een koffie of cola op het terras,  buiten dan wel binnen,  de benen even strekken.  Met een goedgevulde maag zijn we weer richting Wouw gefietst, de wind stond niet echt gunstig dus dat betekende dat we hem tegen hadden . Bij thuiskomst stond er 123 km op de teller, 29 gem. en ik heb de gehele route naast Jan gefietst ( behalve dan die 300 meter dat het fietspad in mijn ogen te smal was om naast elkaar te blijven rijden). `s Avonds voelde ik overigens wel dat ik me “bovenmatig” had ingespannen!

Deze week had ik nog enkele dagen vakantie en Toon zag de bui al hangen dus vóór aanvang van mijn vakantie, wist hij nog te melden dat hij niet elke dag ging fietsen!

Donderdag stond  op de agenda om naar de Ardennen te gaan en het blijkt maar weer dat veel mensen liever werken dan fietsen want we waren met z`n 3 en: Toon, Jac v.R. en ik.  Ik ben er achter dat Toon van alles uit de hoek zoekt om niet te hoeven fietsen en dat hij iets met schoenen heeft. Liet hij in de Pyreneeën zijn fietsschoenen de laatste dag nog in het hotel achter, nu bleek toen we net voorbij Stabroek waren, dat hij zijn fietsschoenen thuis had  laten staan (ik voelde op dat punt, de inspiratie om iets op mijn weblog te zetten, weer opborrelen) .  Op het moment dat hij daar achter kwam, had hij veel weg van de vertwijfelde Twan die op het perron achterbleef toen onze trein vertrok. Echter, waar Twan met zijn handen ontredderd omhoog stond, sloeg Toon ze voor zijn gezicht. Jac is onmiddellijk teruggedraaid ( en ik heb wijselijk mijn mond gehouden alhoewel er wel iets op het puntje van mijn  tong lag). Wel een geluk dat we nog niet gearriveerd waren in de Ardennen maar dat hadden we dan ook wel opgelost. Toon had dan met Jac zijn auto als volgwagen kunnen fungeren en   naar de bakker kunnen rijden om stokbrood in te slaan zodat Jac en ik ons alleen op het fietsen hadden kunnen concentreren (zoals we in de Pyreneeën gewend waren).

In ieder geval zaten we om 9.00u op de fiets, de weg was nog nat van de regen maar die zou al snel opdrogen. Ik merkte dat ik echt voordeel had van onze Pyreneeënvakantie  want bij het kerkje, 20% omhoog, ging ik redelijk goed omhoog terwijl ik normaal gezien altijd het gevoel heb dat ik moet kotsen. (Dit kan overigens ook komen door de hoeveelheid pannenkoeken die ik bij de start altijd naar binnen werk en die ik nu niet bij had).

De eerste 30 km verliepen probleemloos maar daarna kreeg ik tijdens een langere afdaling een “Schlec(ht)k”momentje want mijn ketting liep er af. Toon en Jac waren uiteraard al niet meer in beeld dus moest ik zelf proberen die ketting er weer op te krijgen. Omdat ik natuurlijk geen vuile handen wilde , heb ik mijn eten uit het broodzakje gehaald en het broodzakje (we hebben niet allemaal  chirurgenhandschoenen voor handen zoals Toontje) als handschoen gebruikt. Het lukte mij niet zo 1, 2, 3 om de ketting er op te krijgen en dan zie je maar weer dat het voordelen heeft om vrouw te zijn want even later stopte er een vriendelijke Walloniër die al aanbood om mij in zijn auto te vervoeren. Dat hoefde nu ook weer niet van mij( ik mankeerde tenslotte niets) en nadat ik naar mijn ketting wees, begreep hij wat het probleem was. Deze beste man had het euvel redelijk snel verholpen en ik heb hem “mille fois” bedankt maar hem geen hand meer gegeven want die (van hem)  zaten helemaal onder het smeer.  

Bij het bakkertje zijn we op het terras neergestreken en Jac wist meteen te melden dat we nu de taart met nog minder mensen (de 1^e keer waren we met 12en en de 2^e keer met 6en) hoefden te delen. Ik heb hem gezegd dat hij de volgende keer beter alleen kan gaan. Omdat de klanten bij de bakker op de stoep stonden aan te schuiven , was het “snel” afrekenen wel een probleem maar dat heb ik opgelost door de bakkersknecht achter de oven uit te trekken.

Bij het vervolgen van onze rit waanden we ons weer in de Pyreneeën want er liep her en der wat vee over straat. Bij 1 passage, hebben Toon en Jac mij nog gered van een lancering want de boer in kwestie had een touw over de weg gespannen, om zijn vee naar een andere wei te kunnen drijven en dat zou ik zelf niet op tijd gezien hebben.

`s Middags zijn we nog een keer bij de Italiaan gestopt, want ondanks de late start en mijn Schleckmoment, hadden we het tempo er redelijk goed in zitten en lagen we nog voor op het(virtuele) schema. Om 15.15u waren we terug op de camping, eerst de fietsen geladen, vervolgens  de douche in om daarna nog eens dubbel te checken of Toon zijn fietsschoenen wel in de auto had gelegd. Het mooiste moment van de dag is toch altijd wel weer het evalueren van de rit, het nagenieten op het terras (en het observeren van de andere campinggasten die ook op het terras zitten). We wilden toch de finish van de touretappe zien voordat we naar huis reden, vooral vanwege het feit dat we enige weken geleden zelf  de Tourmalet beklommen hebben (zij het dan met een ander publiek). De mist, de overdaad aan al dat fietspubliek  langs de kant, de strijd tussen Contador en Schleck, maakte wel dat het een mooie etappe was om naar te kijken. We hebben ook nog opgelet of we Jan v.O. (die tussen dat fietspubliek op de Tourmalet stond) niet hoorden (zien kon niet eens met die mist) maar we hebben hem niet kunnen traceren.

Tegen zessen zijn we richting huis gereden, geen file op de weg en het was rond 19.30u dat Jac die dag, voor de 3^e keer bij ons aanreed.

Tegenliggers 

Côte à côte

Beste medereizigers, dit keer geen sociologische reflectie zoals vorig jaar, want daartoe ontbreekt mij helaas de inspiratie, maar toch een terugblijk in een wat breder perspectief.

Het is gelukt  een paar klevende tweetrappers die normaal gesproken niet verder komen dan West-Brabant en Zeeland, en nou ja vooruit de Ardennen, om te toveren tot een groep globetrotters die in een voor hen vreemd medium als het openbaar vervoer zomaar een stuk Europa doorkruisten. Dat gebeurde weliswaar handje in handje achter meester Jac aan, maar al snel met een eigen uitstapinitiatief.

Zelden heb ik een wanhopiger blik gezien dan die van de met de armen in de lucht geheven Twan, die als het standbeeld Man zonder hart van Zadkine op het perron van Antwerpen gekluisterd stond, alleen met op de plaats van het ontbrekende hart de tekst: op een dag drink je geen bier meer, dan ben je dood.

Het mag een godswonder heten dat we toch tegelijk in Parijs onze nighttrain konden nemen, temeer daar de treinen een beetje verderop naar Toulon geannuleerd waren vanwege de overstromingen daar.

De supersteile eerste beklimminkjes brachten al enig zicht op de onderlinge krachtsverhoudingen en zo vocht iedereen van lieverlee zijn eigen persoonlijke duels uit. Jan Bellemans was, zeker toen Jac van Meer naar huis was, iedereen de baas en danste met de elegantie van een damhert dag-in-dag-uit naar boven. Twan en Toontje waren vrienden voor het leven, alhoewel Toontje een paar keer met de beste naar boven tripelde.

Kees van de Broek hing met de overmoed van een boerenfoxke wel een keer bij iedereen aan zijn broekspijpen, maar werd er even zo vaak weer afgeschopt. Onze Jan en ik tilden de verdeling van de erfenis naar een ander niveau, maar we zijn er nog steeds niet uit.

Gaston had af en toe zijn oprispingen en blijkt duidelijk een talent dat nog wat begeleiding nodig heeft. Ko zijn naam als plakker is gevestigd en daar komt hij van leven niet meer van af. Je kunt van Marleen niet zeggen dat het bergafwaarts met haar gaat, integendeel, maar zolang ze op dat rare  fietsje blijft rijden heeft ze buiten de Wouwbaan eigenlijk niks te zoeken. Haar man Toontje weet dat ook wel, maar staat uiteraard machteloos tegen zoveel vrouwelijke eigenwijsheid, vandaar dat ik hem met dit stukje probeer te helpen.

Wat Richard  te weinig heeft, heeft Frans Ros teveel, want die is de dag daarop weer naar de Alpen vertrokken, hoe fanatiek kun je zijn?

Of het met Anton goed of juist heel slecht gaat weet ik niet, want ik kan niet inschatten of zijn afdalingen correct ingeschatte risicoberekeningen of indirecte zelfmoordpogingen waren. En moet je hem, als het laatste het geval was, feliciteren of juist condoleren?

Laten we zeggen dat we het goed gehad hebben samen. Het eten was goed, de aanvoer van coke door onze huisdealer Jackske heeft nimmer gehaperd, alleen het gezeik over snurken mag wel wat minder, zeker als je weet dat de snurker zelf daar het meeste last van heeft, dit in tegenstelling tot de schetenlater.

We hebben lief en leed gedeeld in koude en warme dagen, onze gastheren de Pyreneeën zelf waren prachtig en Jac heeft ons daar met zijn andere verkeersgeleiders daar voortreffelijk doorheen geleid. 900 kilometer verder, 20 kilometer hoger en met spieren als staalkabels(?), kan ik niet anders dan met plezier terugkijken.

Bedankt voor jullie gast(el)vrijheid.

Toon

Donderdagavond was het goed vertoeven in het luxe hotel. We hadden gevraagd of we iets eerder konden dineren i.v.m. de wedstrijd Nederland – Kameroen maar vroeger dan 20.00u ging echt niet lukken. Wel hadden ze beloofd om alle gangen in een hoog tempo te serveren en we hebben dan ook in een half uur 5 gerechten er doorheen gejast. Tussendoor werd ook nog de wisselbeker uitgereikt aan Jac.v.R. omdat hij de die ochtend de juiste beslissing had genomen door de route iets in te korten. Daarna het dorp in om dat ene café te zoeken die  de juiste wedstrijd uitzond en ik vrees dat er 1 bareigenaar is geweest,  die een topomzet aan zijn neus voorbij zag gaan.

De volgende ochtend uitgebreid ontbeten en daarna de fiets weer op voor de laatste tocht. Het viel me wel op dat het opvallend stil was aan tafel of misschien was alles wat gezegd moest worden, al wel gezegd de afgelopen week. We zijn meteen aan een klim begonnen en als opwarmer was dat niet echt nodig want de temperatuur liep al aardig op. We zijn 2x de grens gepasseerd (Frankrijk - Spanje) en dan zie je meteen het verschil in wegen en vooral Jack B. heeft in Frankrijk de laatste 35 km nog een zwaar parcours moeten afleggen.

De laatste 2 klimmen waren zwaar (ondertussen was het al 42 graden ) maar ontzettend mooi: een magnifiek decor van een overmaat aan opvallend steil aangelegde wijngaarden, over smalle wegen met niet te onderschatten hellingspercentages en met vaak een schitterend uitzicht richting Middellandse zee. Richard is tijdens een steile afdaling gevallen en had serieuze schaafwonden maar gelukkig was hij nog niet op topsnelheid want anders had het slechter kunnen aflopen.

Met het oog op het coast to coast karakter van deze tocht zijn we uiteraard eerst,

 alvorens naar het hotel te gaan,  naar het strand gereden van Argelès-sur-Mer om daar een groepsfoto te maken aan de Middellandse zee. Jac had champagne geregeld en daar hebben we getoast op het behalen van ons doel: van de Atlantische Oceaan naar de Middellandse Zee fietsen.

Daarna richting  hotel, eerst de fietsen en de tassen geladen omdat Jack B. en Ko de volgende dag al vroeg met het busje richting Wouw zouden vertrekken. Gaston dacht dat hij bofte omdat hij zijn hotelkamer voor zich alleen had maar ten eerste geraakte hij met de sleutel niet eens binnen (Toon heeft hem van slapen op de gang gered).Tevens bleek dat hij niet eens een douche had op zijn kamer. `s Avonds tijdens  het eten, was het de laatste keer dat de wisselbeker. zou worden uitgereikt en Jac heeft 3 mensen genomineerd : Kees vanwege zijn nimmer aflatende inzet om als 1^e boven te komen (iedereen gebruikt hem als springplank en gaat over hem heen) en Jack B. vanwege zijn steun en toeverlaat de afgelopen week. Zelf heb ik de wisselbeker (getaped en niet meer waterdicht) mogen ontvangen met als motivatie: wie hem de 1^e dag heeft meegebracht, mag hem ook weer de laatste dag mee naar huis nemen. Vooral na het eten was er de ontlading van de afgelopen week (vrouwen worden meestal emotioneel en gaan huilen, mannen zetten het op een zuipen) . Emoties kun je uitschakelen dus ik heb niet gehuild, de mannen hebben wel veel gedronken.

Statistiekcijfers:

Totaal gereden km: 139

Totaal aantal hm: 2309

Meest gehoorde zin: Is er nog een “kouwe” cola Jackske?

Nabeschouwing:

We hebben een geweldige fietsweek achter de rug, zijn begonnen met regen en kou en zijn geëindigd met een temperatuur van 42 graden. De hotels varieerden van primitief tot luxe en dat maakte het ook afwisselend en interessant. De omgeving waarin we gefietst hebben, was vaak adembenemend. Als je zo 8 dagen fietst dan heb je werkelijk geen idee wat er eigenlijk ondertussen in de wereld allemaal gaande is (geen idee hoe het met de kabinetsformatie staat) en lijd je echt een zorgeloos bestaan.

Mijn dank gaat uit naar Jac.v.R. die het initiatief heeft genomen voor deze tocht en die heel de organisatie op zich heeft genomen. Jack B. is echt onze steun en toeverlaat geweest, hij stond er als hij er moest staan, zorgde voor lekkere koeken (en sigaretten voor Kees). Ik zal vanaf nu Jack altijd met koude cola`s blijven associëren .

Dank ook aan de hele groep, het aangename gezelschap, veel gelachen (en geboerd), er is geen onvertogen woord gevallen.

Mijn laatste dank gaat uit naar Frans J., die deze zware tocht moest afzeggen vanwege zijn knie en die ons elke dag gesupport heeft, te beginnen bij het uitzwaaien op het station, de reacties in ons gastenboek en de telefoontjes elke dag.

Totaal gereden km deze week: 931

Totaal aantal hm deze week: 22650

Blij, blijer, blijst

Daar zie ik “jetsers”

Champagne!!

Even uitwaaien

Doel bereikt

Stilleven

Met dank aan de sponsor

Koffers pakken en wegwezen

Vannacht bijna geen oog dicht gedaan vanwege het feit dat de muren erg dun waren en we een gigantische snurker in ons midden hebben. De voorlaatste dag van onze fietstocht is al weer aangebroken. Omdat we de laatste dagen steeds wat later in het hotel zijn (en dan valt het schrijven van een verslag met foto`s echt niet mee), is er vanmorgen bij het ontbijt unaniem besloten dat we vandaag de route wat zouden inkorten. Dit o.a. vanwege de vermoeidheid en het feit dat het Nederlands elftal vanavond moet spelen.

We zijn vertokken met een korte afdaling en daarna meteen een klim, altijd de ideale manier om op te warmen. Omdat het een “verkorte” rit was, zouden we het vakantiegevoel laten overheersen en een extra stop nemen. Het  kwam er in de praktijk op neer dat we de eerste 75 km wel 4x gestopt zijn (dit had ook met Jack B. te maken want elke keer als hij z`n busje aan de kant zette, vlogen we er allemaal als aasgieren op af), onderweg nog ergens een terrasje gepakt want we hadden tenslotte de tijd.

Na de middag was het even zoeken om de route weer goed op te pakken (we hebben tot 2x toe een steil beklimminkje van 20 % voor niks gedaan) en dan is het toch wel handig om de Garmin mannen er bij te hebben. Uiteindelijk kwamen we om 16.00u aan in het hotel en wat een luxe vergeleken met de laatste dagen. Dat primitieve in al die afgelegen gebieden heeft echt wel wat maar na zo`n dag dat je handen aan het stuur plakken en je benen vol smeer zitten, is het toch wel lekker om een keer luxe te zitten. Een groot bed, wel 1.80 breed wat Ko de uitspraak ontlokte: “kun je `s nachts ook nog eens een keer gaan dwarsliggen”.

Morgen gaan we naar het strand en daar verheugt met name Kees v.d.B. zich erg op, heel de week roept hij al dat hij als eerste wil boven komen maar dat is hem in de bergen nog nooit gelukt. Nu we naar zeeniveau gaan afdalen, stijgen zijn kansen. Als laatste wil ik nog vermelden dat het “boergehalte” het lachgehalte begint te overstijgen (en er wordt nog steeds heel wat afgelachen).

Staistiekcijfers

Totaal aantal km: 115

Totaal aantal hm: 1856

Meest gehoorde zinnen: Vive les Bleues en hij is voor jou Kees.

Oranje boven, Gaston mocht toch noch mee op de foto.

Het campinggevoel

Pauze nr 612

Hoe vettiger, hoe prettiger

Zogenaamd de route verkennen maar de benen moeten nodig omhoog.

Dit noemen ze nou een bruine arm halen.

Kees en Ko krabben zich achter hun oren nu Toontje zijn eerste rijles bij Gaston heeft (als`t ie

maar niet in z`n achteruit staat)

Bewaakte fietsenstalling

Vandaag 2 verslagen omdat we gisteren geen internetverbinding hadden.

De maandagavond is dus vrij dramatisch verlopen vanwege het gedoe met de kamer, die onder onze kont werd doorverhuurd. Jan heeft nog wat olie op het vuur gegooid bij de eigenaar door Vive la Blue te roepen en daarbij op zijn typische manier bulderend  te lachen. Tijdens het avondeten kregen we rendiervlees (gelukkig niet de poten want die hingen aan de muur) en dat vlees meurde zo erg dat een aantal mensen hun bord niet of maar half leeg aten. Daardoor was de eigenaar op zijn (korte) tenen getrapt omdat hij net er voor nog had zitten pochen dat hij zo goed kon koken en dit zag hij natuurlijk als een aanval op zijn kookkunst. Gaston heeft de boel weer rechtgebreid en heeft zijn Eddy Merckx pet aan de eigenaar gegeven. Hij heeft hem wijsgemaakt dat het om een originele pet ging. Och, zei Gaston, weet hij veel dat ik er thuis nog 5 in de kast heb liggen. Toen Toontje dan ook nog, wel of niet opzettelijk, de wisselbeker liet vallen, was het drama compleet.

Toch goed geslapen en `s morgens redelijk goed ontbeten, alhoewel de eigenaar nu zoiets had van: jullie gisteren je bord niet leeggegeten, dan vul ik nu de lege broodschalen niet meer aan. Dat hij ons niet meer uitzwaaide, verwonderde ons niet.

We zijn vanuit het hotel aan een klim van 7 km begonnen en waren daardoor meteen warm. In de afdaling zijn we Toontje kwijtgeraakt en dat zorgde voor wat oponthoud. De rit is eigenlijk heel de dag wat rommelig verlopen omdat er een verschil zat tussen de kaartjes en de GPS.   Bij de volgende klim bleek Gaston heel veel last te hebben van de cognacjes die hij de avond er voor had gedronken. De komende avonden drink ik alleen nog maar plat water, zei hij. Eenmaal boven op de volgende col, bleek dat de groep van Sean Kelly ook dezelfde beklimming als wij deden. Twan is met de blonde Louise naar boven geklommen en hij zei dat hij nog nooit zo gemakkelijk een col was opgereden. Zelf was ik in het wiel van Jan naar boven gereden want nu mijn versnellingsapparaat echt is gerepareerd, gaat het klimmen ineens een stuk beter. In de afdaling reed Gaston lek en toen wisten we al dat we nooit om 16.00u in het hotel zouden zijn, dat werd uiteindelijk 18.30u.

Voor we aan de volgende serieuze klim zouden beginnen (we waren ondertussen al in Spanje) zijn we neergestreken op een terras en daar hebben sommigen zich tegoed gedaan aan hamburgers en frites. De meest gehoorde zin op het terras was wel: hoe vettiger hoe prettiger.

De volgende klim was zo`n 21 km en in de afdaling zijn de eersten te ver doorgeknald en lieten we een stukje van het parcours links liggen. Ko, Gaston, Kees en Anton zijn rechtstreeks naar het hotel gereden maar de rest is toch teruggedraaid (5 km extra klimmen wind tegen) om daarna de route weer op te pakken. Het laatste stuk naar het “hotel” viel vies tegen, 4 km klimmen met stukken van 11% er bij en een weg waar echt stukken uit waren. Eenmaal boven waren we bij ons onderkomen, het leek wel het Himalayagebergte, een dorpje met 3 huizen. De gastheer (hij had overigens hetzelfde kapsel als zijn hond) en de gastvrouw waren werkelijk ontzettend vriendelijk. We moesten eerst nog wat geiten uit de slaapkamer jagen om er in te kunnen, alles was primitief maar dat heeft ook wel wat. We hebben heel lekker gegeten en tijdens het eten heeft Toontje de beker uitgereikt aan Kees vanwege het feit dat hij zich onderscheidt met het eten en omdat hij zo goed kan fietsen (volgens Ko heeft hij daar tot nu toe niets van gezien). De biervoorraad was zo op maar gelukkig had Jack B. nog in de bus liggen. Jac v.R. vertrouwde mij toe dat hij deze week nog nooit zoveel “wisselende” contacten heeft gehad, hij slaapt nu weer met 3 andere mannen op de kamer.

Dit “hotel” zou ik zeker iedereen aanraden maar de kans dat jullie er ooit komen is nihil want het ligt werkelijk in een godvergeten uithoek.

Statistiekcijfers

Totaal aantal km: 153

Totaal aantal hm: 3400

Meest gehoorde zijn: we motte terug

Dag 6

Vanmorgen na het ontbijt hebben we hartelijk afscheid genomen van onze gastheer en gastvrouw. Daarna meteen aan een afdaling begonnen en volgens mij was het toen nog zo`n 4 graden. De eerste 10 km bleef afdalen, langs  rotswanden, geen zon en meten wist ik weer hoe koud het kan zijn. Onderweg moesten we aan de kant, omdat er wel 600 paarden over de weg werden gejaagd, sommigen hadden zo`n klingelbel aan hun nek. Ik vroeg me af of dat voor zo`n beest niet vervelend is en Gaston zei: ik ga er voortaan op zondag ook één rond mijn nek doen, dan weet ons El dat ik er aan kom en kan ze alvast de frites gaan bakken..

De eerste beklimming was 21 km, de temperatuur begon aardig op te lopen maar ieder kon op zijn eigen tempo naar boven klimmen waar onze steun en toeverlaat Jack klaar stond met stokbrood en cola. We hebben het vakantiegevoel echt te pakken, geen zorgen (Jack zorgt tenslotte voor ons) alleen maar fietsen.

Bij de 2^e beklimming begon de hitte sommigen wel parten te spelen, Jan en zijn broer Toon hebben als de gebroeders Schlek kop over kop gereden en mijn Toon net voor de top ingehaald (waar Jan niet op gerekend had, was dat ik al boven was). Gaston dacht nog dat hij onderweg sneeuw zag liggen, maar dit bleek gewoon om witte beton te gaan.  Kees heeft het wel gehad met al die klimmen boven zijn macht, volgend jaar gaan we een zesdaagse in Zeeland doen. De allerlaatste 25 km zou afdalen zijn naar het hotel (althans dat dachten we) maar de laatste 5 km was toch weer klimmen, de wind werd sterker en Jan was weer helemaal in zijn element. Morgen  is het toch te hopen dat het hotel in een dal ligt.

Het avondeten was overdadig veel en tot Jan zijn blijdschap kwam er zelfs frites op tafel. Kees heeft de wisselbeker aan Jan B. gegeven omdat deze hem vandaag geduwd heeft op een berg. Gaston dacht nog dat hij hem zou krijgen omdat hij zich sociaal had opgesteld toen Toon v.O. met een hongerklop ergens over een vangrail hing, 3 km voor het einde.

Ik krijg net door van de bende dat ik geen foto`s op de site mag zetten waar we zitten te eten of luieren, anders zou bij jullie het beeld kunnen ontstaan dat we vakantie aan het vieren zijn.

Statistiekcijfers:

Totaal gereden km: 138

Totaal aantal hm: 3100

Meest gehoorde zin: vandaag is het een koffieritje

Laatste km met hindernis

Eindelijk boven

Quizvraag: wie zit er nu echt doorheen?

Het einde van de wereld

Geen auto tegen maar paarden tegen.